Η Ενηλικίωση

Στέκεσαι δίπλα μου κιόλας πιό ψηλά από μένα. Μιλάς μαζί μου κιόλας πιό σοφά από μένα.
Σφίγγεις το χέρι μου κιόλας πιό δυνατά από μένα. Προχωράς στη ζωή, ξεπερνώντας από τώρα εμένα.

Ο Ποντικός

Δύο μέρες έμεινε κρυμμένος ο πονηρός ποντικός στο παρατημένο παλιόσπιτο που είχε τρυπώσει. Δύο μέρες παρατηρούσε από την κρυψώνα του τους τρεις γάτους που ζούσαν εκεί μέσα δίνοντας μεγάλη προσοχή στο σαράκι που έτρωγε τον καθένα τους, στις μύχιες σκέψεις τους.

Ο πρώτος γάτος ήταν ένας τύπος που στις κουβέντες τους επανέφερε το ίδιο θέμα: δε μπορούσε να συμβιβαστεί με τη φύση του, ειδικά με το γεγονός πως έπρεπε να τρέφεται με πλάσματα πιό αδύναμα απ' αυτόν, όπως π.χ. τα ποντίκια.
Ο δεύτερος γάτος δεν είχε πρόβλημα μ' αυτό-η φύση του ήτανε. Αυτό που τον απασχολούσε ήταν πως έπρεπε να σκοτώνει και να τρώει πολλές φορές την ημέρα καθ' ότι λαίμαργος. Έψεγε τον εαυτό του γι' αυτό.
Ο τρίτος γάτος δήλωνε πως αυτός δεν ξέρει ποιό είναι το δίκιο, ποιό το άδικο και "καθένας όπως τη βρίσκει, είμαι ...αγνωστικιστής εγώ".

Όταν ο ποντικός βγήκε από την κρυψώνα του, τάχα κουτσαίνοντας, είδε τον πρώτο γάτο και πριν εκείνος τον προσέξει του λέει φωναχτά: "Εσύ, δεν ντρέπεσαι;... έτοιμο σε βλέπω να χυμήξεις  σ' ένα αδύναμο κουτσό ποντίκι σαν κι εμένα!". Ο γάτος έκανε στροφή και κι έκατσε σε μια γωνία.
Παραπέρα ο ποντικός είδε το δεύτερο γάτο και του λέει επιτιμητικά: "Ντροπή σου κι εσένα, κύριε, η λαιμαργία σου και μόνο, το βλέπω, θα σ' έκανε να κατασπαράξεις ακόμα κι ένα σακάτικο ζωντανό όπως εγώ!". Όμοια κι αυτός ο γάτος κατέβασε το κεφάλι κι αποχώρησε.
Ο τρίτος γάτος σχεδόν κοιμόταν όταν άκουσε τον ποντικό να του φωνάζει: "Φτου σου κι εσένα που δεν παίρνεις θέση ξεκάθαρη ενώ μπροστά σου βλέπεις ένα πονεμένο ποντίκι που κινδυνεύει από δύο γάτους, σε μια άνιση μάχη!". Ο γάτος ντράπηκε που κοιμόταν κι άρχισε να σκέφτεται τι θά 'πρεπε να κάνει.
Μ' αυτά και μ' αυτά οι τρεις γάτοι θαύμασαν τον ποντικό που τόσα πολλά ήξερε και σιγά-σιγά τον έβλεπαν σαν σοφό ζώο αφού κατάλαβε τόσα πολλά γι' αυτούς από μια ματιά και μόνο...Από την επόμενη μέρα ήδη τον είχαν σαν αυθεντία και του ζητούσαν διάφορες συμβουλές περί ηθικής και όχι μόνο.

Ο ποντικός ζούσε σ' ένα παράδεισο μέχρι τη μέρα που εμφανίστηκε ένας τέταρτος γάτος. Άγρια όψη, πεινασμένο ύφος, δυνατοί μυώνες. Ήταν, ήταν ...η ίδια η φύση του και μόλις είδε τον ποντικό έκανε μια κίνηση όχι και τόσο φιλική. Δε χρειάζονταν άλλα στοιχεία. Ο αδιάβαστος ποντικός έπρεπε μόνο να σηκωθεί να φύγει από το σπίτι. Τσάντα και βόλτα, που λένε.
Την ίδια νύχτα, ξεχνώντας το...κουτσό πόδι, κάτω από το άγριο βλέμμα του γάτου βρήκε μια τρύπα που οδηγούσε έξω από το σπίτι κι εξαφανίστηκε.
         ---------------------------------------------------------------------------

Αυτή ήταν η ιστορία του όπως μου τη διηγήθηκε ο ίδιος ο ποντικός, όταν ανακάλυψα πως κάποιο τρωκτικό είχε τρυπώσει μεσα στο σπίτι μου και τελικά βρεθήκαμε ο ένας μπροστά στον άλλο.

Αληθινή η ιστορία του;...Δε λέω. Γιατί όχι; Απλά, αυτό που σκέφτομαι είναι αν όντως με συνάντησε τυχαία ή κάπου τρυπωμένος μέσα στο σπίτι μου, μέρες ή και μήνες, με είχε επισταμένως παρατηρήσει και τώρα μου σέρβιρε ένα ωραίο παραμύθι, ένα άλλο "κουτσό πόδι", ένα κουστουμάκι ραμμένο στα μέτρα μου...

Ο τοίχος γύρω μας

Τη μέρα που ήρθες στον κόσμο, λίγα χρόνια μετά απο μένα, με βρήκες λίγο μικρό παιδί, λίγο γέρο άνθρωπο. Ούτε και γω δεν ξέρω τι ακριβώς ήμουν. Ένα παιδάκι που έπαιζε στην παιδική χαρά ή ένας γέρος που κάθόταν καμπουριασμένος στο παγκάκι;

Όπως και να'χει, η ντουλάπα που είχαμε σπίτι μας γέμισε πιο πολύ απο δικά σου ρούχα παρά δικά μου. Ρούχα πολλά, κομψά και ακριβά. Ήσουν κιόλας στο σπίτι μας!

Μια μέρα είπαμε:"Εμείς κι Αυτοί". Αργότερα αυτό έγινε "Ή Εμείς ή Αυτοί". Χτίσαμε έτσι ένα τοίχο γύρω μας. Τοίχος από πολύ χώμα και λίγες πέτρες...

Ύστερα άρχισες να γελάς,να χορεύεις και να ταξιδεύεις. Εγώ σου μιλούσα καμμιά φορά με την τρεμουλιαστή φωνή μου. Ηθελα να σε μάθω να σκέφτεσαι, να προσγειώνεσαι λιγάκι, αλλά όχι απο ντροπή. Να...έπρεπε και να ωριμάσεις!

Πολλές φορές είχα αναρωτηθεί αν πράγματι με είχες ανάγκη σ' όλα αυτά. Με είχες αλλά δεν το καταλάβαινα,ε; Το ξέρω...κατά βάθος,δηλαδή. Ξέρεις πότε το ένιωσα πολύ έντονα; Εκείνο το βράδυ που σε βρήκα στο δωμάτιό σου να κλαίς. "Από αγάπη κλαίω", βιάστηκες να μου πεις με στόμφο. Από αγάπη...Σου χάιδευα τα μαλλιά τρυφερά για μια ώρα ολόκληρη. Τότε μου φάνηκε λίγο αυτό που έκανα για σένα. Τώρα νομίζω πως αυτό ήταν τα πάντα όσα σου πρόσφερα στη σύντομη διαδρομή μας. Βλέπεις ο τοίχος γύρω μας ήταν πάντα εκεί κι είχε τώρα πιο πολλές πέτρες παρά χώμα.

Μέχρι που ήρθε ένα καλοκαίρι. Θυμάμαι Αύγουστος και μαζί με τα "χρόνια πολλα" ψέλλισες κάτι προτάσεις που δεν άκουσα καλά γιατί αν μιλούσες κανονικά θα καταλάβαινα ότι έκλαιγες.
Ακουσα μόνο δυο φράσεις "Κοίτα,για τη δική μου ζωή πρόκειται" κι ύστερα "Δεν το μπορώ να νιώσεις για μένα τέτοιο πόνο". Αυτά μόνο θυμάμαι. Τώρα, αν τα διάνθισες και με κανένα "ρε μ...κα", δεν το θυμάμαι...Πιθανόν!

Γεγονός, πάντως, είναι ότι μερικούς μήνες μετά είχες φύγει για πολύ μακριά. Εγώ είχα μείνει πάλι εδώ, όπως έλεγα στην αρχή: λίγο απο μικρό παιδί, λίγο απο γέρος άνθρωπος. Όρθιος στην κορυφή της τσουλήθρας ή καθισμένος στο ίδιο το παγκάκι.

Ο τοίχος που είχαμε χτίσει γκρεμίστηκε, κατέρρευσε. Έγινε όλος χώμα. Πολύ χώμα κι άλλο τόσο χώμα. Όχι πια γύρω μας μα, δυστυχώς, ανάμεσά μας...

Thomas Aquinas for the Feast of Corpus Christi

Latin text

Panis angelicus
fit panis hominum
Dat panis coelicus
figuris terminum:
O res mirabilis!
Manducat Dominum.
Pauper, servus et humilis.


Te trina Deitas
unaque poscimus:
Sic nos tu visita,
sicut te colimus;
Per tuas semitas
duc nos quo tendimus,
Ad lucem quam inhabitas.
Amen.



An English translation

The angelic bread
becomes the bread of men;
The heavenly bread
ends all prefigurations:
What wonder!
consumes the Lord
a poor and humble servant.


Triune God,
We beg of You,
that you visit us,
as we worship You.
By your ways,
lead us who seek
the light in which You dwell.
Amen.