Απιστία

Η απιστία τού ερωτικού συντρόφου είναι σαν το κόλλημα τής αφίσας: Η προειδοποίηση πως απαγορεύεται (Ν. 2147) σου βάζει την ιδέα να τοιχοκολλήσεις ό,τι βλακεία τύχει στα χέρια σου.

Πνεύμα ευγενές

Δεν είναι απαραίτητο να ασχολούμαστε συνέχεια με ιστορίες που οδηγούν στη μια ή την άλλη άποψη. Χαρούμενες ή θλιβερές, όλες ίσα δικαιώματα έχουν. Μια από αυτές είναι η αληθινή, όπως πάντα, ιστορία τού Χρήστου.

Ο Χρήστος ήταν (είναι και θα είναι) ένας γλυκός παρανοϊκός άρρωστος. Ευγενικός πολύ γίνεται μόλις διαπιστώσει πως δεν θες το κακό του. Από τα δυο πακέτα τσιγάρα που κουβαλάει πάντα μαζί του, το ένα το προορίζει για να σού το χαρίσει μόλις σε χαιρετίσει. Αφού τελειώσουν οι χειραψίες κι όλα αυτά τα συγκινητικά, ο Χρήστος αρχίζει το μόνιμο παράπονό του, αυτό που κουβαλάει μαζί του τα τελευταία 35 χρόνια.


-Πότε θα 'ρθει αυτή η δικαίωση; Αυτό θέλω εγώ και τίποτε άλλο. Ούτε λεφτά ούτε αύξηση στη σύνταξή μου...


-Βρε Χρήστο, είσαι καλά; Τι θα πει δε θέλεις λεφτά; Δε σε νοιάζει που θα σου τα πάρουν όλα, ρε κακομοίρη;


-Όχι, τη Δικαίωσή μου περιμένω, δε θέλω τίποτα άλλο. Άμα είναι να έρθει εκείνη η μέρα, δε με νοιάζει τίποτα άλλο. Πάρε άλλο ένα τσιγαράκι.
(Μπλιαξ! Μου προσφέρει αυτό που έχει μονίμως στερεωμένο πάνω στο δεξί αυτί του)


-Μπα, το έχω κόψει, ρε Χρήστο.


Η Δικαίωση για το Χρήστο αναμένεται να έρθει από τον ήλιο. Δεν τον νοιάζουν οι συντάξεις και όλα τα λοιπά. Αυτό που "τρώει" τον άνθρωπο αυτό, κάθε μέρα - όλη μέρα, είναι πότε θα έρθει εκείνη η μέρα που ο ήλιος θα λάμψει σύμφωνα με το δικό του όνειρο: 


Την ώρα που ο Χρήστος ανοίγει το παράθυρό του, και είναι ακόμα σκοτάδι, ο ήλιος ανάβει σαν ένα φως στον ουρανό. Έχει ήδη ανατείλει αλλά δεν λάμπει...περιμένει πρώτα το σύνθημα από τον ανθρωπάκο αυτόν που, κατά βάθος, ξέρει ότι τέτοιες τελετές όπως η "Δικαίωση" είναι πιθανότερο να λάβουν χώρα σε μέρη σημαδιακά: Στον Άγνωστο Στρατιώτη, στην Ακρόπολη, απέναντι από τη Βουλή (όπου και τον είδα στο youtube να μουτζώνει το κοινοβούλιο εσχάτως). 


-Αφού δε μου δίνουν αυτή τη δικαίωση που ζητάω!


-Από τη Βουλή θα σου τη δώσουν;


-Ξέρω γω;...Θα μπορούνε αυτοί, όλα τα μπορούνε!


Σ' αυτή τη μέρα που με γκρίνια άρχισε και με μια γεύση ματαιότητας συνεχίστηκε, αυτό που μου έλειπε ήταν το παράπονο του Χρήστου που κάπου μου θυμίζει λίγο τον εαυτό μου. Δυσάρεστο χαρμάνι, τελικά. Με συνέφερε το πιο κάτω βίντεο.


-Πνεύ-μα ευγε-νές τού λο-γισμού μου
-Άντε, καλή Δικαίωση...

Κόαξ - κοάξ

Βάτραχος στο έλος μου, ξεστομίζω μετά από πολλή σκέψη (όταν οι προθέσεις μου είναι σοβαρές) καμιά κουβέντα στη γλώσσα τών ανθρώπων. Όταν απλά θέλω να κάνω την παρουσία μου αισθητή, τότε απλά κοάζω. Μιλάω δηλαδή τη μητρική μου, τη φυσική μου γλώσσα. Έτσι εξηγείται το ότι μερικές φορές αργά, πολύ αργά τη νύχτα, όταν έχει γίνει ησυχία εγώ "το ρίχνω" στο κόαξ-κοάξ.

Η φωνή μου ακούγεται με έναν αντίλαλο που τής προσδίδει -και καλά- παραπάνω κύρος. Όλα παίρνουν ένα πρόσθετο ειδικό βάρος τη νύχτα. Μέσα στο σκοτάδι κάτι απλό ακούγεται σοφό, βροντερό και αναπαράγεται για να γίνει κατανοητό από όλους, ακόμη και τους πιο ανόητους. Η επανάληψη θα φροντίσει τα υπόλοιπα. Κόαξ-κοάξ, κόαξ-κοάξ, κοάξ-κόαξ...

Τάχα μιλάω πάντα για τεμπελιά, εξυπνάδα, ομορφιά, έννοιες σημαντικές. Κι άλλα πολλά, δεν έχει σημασία τι λέω γι' αυτά. Σημασία έχει ότι αναφέρομαι σ' αυτά, πως το κόασμά μου θυμίζει αυτές τις περισπούδαστες λέξεις. Ξεγελιέται κι ο ακροατής και βγάζει ένα συμπέρασμα. Κοιτάζει γύρω του και βλέπει μόνο ένα βάτραχο στα στάσιμα νερά.

Χμμμ! Βλέπω τη μοίρα μου, την καριέρα μου ως βάτραχος: μια ωραία μέρα ίσως γίνω κάτι παραπάνω, ένας πρωταγωνιστής σε κάποιο μύθο σαν αυτούς τού Αισώπου.

The Man I Used To Be

Οι άλλοι, πολύ συχνά, είναι εκείνοι που διαμορφώνουν αυτό το μαραμένο "Είναι" σου, την παρακμή σου. Αυτό που μοιάζει ευνουχισμένο, ανίκανο, γερασμένο. Η ακύρωση που γίνεται από τους άλλους στο πρόσωπό σου, η βαθμιαία υποτίμησή σου ως ον, αυτό το Esc τους στη θέση τού Enter σου, αυτό το τράβηγμα τής φανέλας από πίσω με το επακόλουθο πέσιμο. Αυτό πολλές φορές σε κάνει να τα βάζεις με το "χρόνο που πέρασε". Λάθος σκέψη: ο χρόνος, με το πέρασμά του, μπορεί να σε πάει και προς τα πάνω. Αλλά είναι τα χάλια τών άλλων που γερνάνε εσένα και τα χάλια τα δικά σου που γερνάνε τους άλλους.
Από τούτον εδώ, στο βίντεο, έμεινε κάτι αγνώριστο, άσχετο μ' αυτό που ήταν.

Ο Λόγος

Ο Λόγος, αυτός ο αδιόρθωτος νάρκισσος, στην αρχή τής σταδιοδρομίας του αποτελούνταν μόνο από λόγια που ξεπηδούσαν από τα στόματα τών ανθρώπων. Καθώς έπρεπε όμως να επαναλαμβάνονται πολλάκις οι ίδιες φράσεις σε παρόμοιες περιστάσεις, ο Λόγος είχε γίνει πολύ κουραστική υπόθεση. Τα στόματα είχαν βαρεθεί να λένε πολλές φορές τις ίδιες φράσεις και επομένως η επικοινωνία έτεινε να μηδενισθεί. Ο Λόγος θα εξαφανιζόταν σαν ένα επάγγελμα που μαράζωνε χωρίς ζήτηση. Το μόνο που τού έμενε ήταν να μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο, κάτι για την ίδια δουλειά αλλά με διαφορετική μορφή: το Γραπτό λόγο. Ξάπλωσε λοιπόν πάνω σε μια κάτασπρη λεία πέτρα κι εκεί, κάτω από τη ζέστη τού ήλιου, ένιωσε μια πολύ όμορφη διάθεση, τέτοια που υποσχέθηκε πως μόνο όμορφα πράγματα θα λέει για τους άλλους πλέον. Κάθε ήχος έγινε ψηφίο που, πειθαρχημένα και χαρούμενα, πήρε τη θέση του στη λευκή επιφάνεια.

Τότε, ένας δαίμονας που περιφερόταν εδώ κι εκεί, ψάχνοντας για ανθρώπους και πράγματα που ξαφνικά ενθουσιάζονται με την καινούργια τους πραγματικότητα, έκανε την εμφάνισή του. Άρχισε, λοιπόν, να υπενθυμίζει στο Γραπτό λόγο πως, αν και άλλαξε μορφή, απέκτησε άλλα ψεγάδια: δεν φαινόταν πότε αστειεύεται, πότε οργίζεται, πότε συγκινείται. Ο Γραπτός λόγος συνέχισε να λιάζεται, απαντώντας (με χειρονομίες σεμνές και μη) πως τώρα δεν αποτελούνταν πια από δυνατές φωνές, ουρλιαχτά και γιούχα. Τώρα πια σχημάτιζε ψηφία τα οποία έβαζε στην κατάλληλη σειρά κι ο νοών νοήτω. Κι αυτό γινόταν παντού: στην πέτρα, στο χαρτί, στο πανί. Κάτι που γραφόταν άπαξ, ίσχυε για πάνω από χίλιες περιστάσεις, π.χ. "Μην ενοχλείτε", "Μαύρη είν' η νύχτα στα βουνά...", "Το τετράγωνο τής υποτεινούσης ισούται..." κ.ο.κ.

Τα ευεργετικά αποτελέσματα αυτής τής μετάλλαξης τού Λόγου φάνηκαν παντού: Από τις Δέκα Εντολές που, αν δεν ήταν γραπτές, όλο και κάποιος θα τις ξεχνούσε έως το "Μέτρον Άριστον" και το "Γνώθι Σαυτόν". Έτσι, ο Γραπτός Λόγος, αυτός ο εγωπαθής, απέκτησε τόσα έργα που θεωρούνταν δικά του, ώστε δεν έκανε τίποτε άλλο εξόν από τού να θαυμάζει ό,τι είναι "γραπτό"- παιδί δικό του δηλαδή. Αλίμονο, όμως...Μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια άρχισαν επίσης, και σε απελπιστικό βαθμό, να επαναλαμβάνονται στερεότυπα αυτά που γράφονταν στις πέτρες, στο χαρτί και στο πανί. Αλλά τα πιο άσχημα μαντάτα για το φίλο μας το Γραπτό ήταν πως τώρα, λέει, βρέθηκε άλλος μπελάς φοβερός: αυτό που λένε "copy & paste". Ατέλειωτες επαναλήψεις!