Όλο εκεί το πάει

Ησύχασε, δεν έφυγα ακόμη

Ησύχασε, αφού  δεν έφυγα ακόμα...δεν πρόκειται να φύγω, άγνωστο κουφάρι πεσμένο, ακίνητο στο πεζοδρόμιο. Μέσα στην νεκρική ακινησία σου διακρίνω μιαν ανησυχία, ένα βουβό αγωνιώδη πανικό ... Ναι, φοβάσαι μήπως φύγω. Ησύχασε, είπα...Αφού δεν έφυγα ακόμα, εδώ θα μείνω μέχρι να έρθει ο κόσμος, να μαζευτεί το φιλοθεάμον πλήθος.

Θα κάνουν πηγαδάκια γύρω σου πολλοί και θα ακουστούνε γνώμες επαϊόντων, πορίσματα ερασιτεχνών ιατροδικαστών, τσιρίδες νοικοκυρών που δύσκολα τα φέρνουν βόλτα με το θυρεοειδή τους. Μέχρι τότε εγώ εδώ θα είμαι, να σού κρατώ το χέρι που όλο και πιο κρύο γίνεται καθόσον μένεις ακίνητος, σαν μαριονέττα σπασμένη, πεταμένη σ' ένα πεζοδρόμιο αυτής τής πόλης. Ησύχασε...αφού δεν έφυγα ακόμη, σημαίνει πως το θέμα σου το έχω πάρει ζεστά.

Άσε το θάνατο να κάνει σωστά απάνω σου τη δουλειά του, να ολοκληρώσει το έργο του. Να χαλαρώσεις και εσύ από αυτό το πιάσιμο τής νεκρικής ακαμψίας. Έχεις ακόμα δρόμο μπροστά σου: στην κατάσταση που είσαι θα έλεγα πως το μισό δρόμο μοναχά έχεις κάνει προς την "αθανασία". Εκεί θ' αφήσω να σε περιλάβουν οι άλλοι, δικαιοδοσία κι αρμοδιότητα άλλη δεν έχω.

Ησύχασε και μην με ευχαριστείς. Πιστεύω στη Θεία Δίκη κι ελπίζω και για μένα κάποιος θα βρεθεί να κάνει ό,τι κάνω για σένα. Κάποιος που δίπλα μου θα μείνει, κρατώντας μου το χέρι, μέχρι να έρθει το πλήθος να με παραλάβει με τα ουρλιαχτά, τα πηγαδάκια, τα περιπολικά και τα κονβόυ ασθενοφόρων και συναφών οχημάτων.

Κάποιος να μείνει κοντά μου, αν χρειαστεί, λέγοντας "Μη φοβάσαι, ρε φίλε...Εγώ δε φεύγω. Μαζί σου θα μείνω μέχρι να έρθουν οι περίεργοι. Όχι, δεν είμαι εγώ από αυτούς που τα παρατάνε, σηκώνονται και φεύγουν, διστάζουν μια βοήθεια να ζητήσουν ...Από αυτούς που λένε άσε μη μπλέξουμε, μωρέ, σε τμήματα και καταθέσεις...χαμένος χρόνος κι έχουμε και δουλειές!"

Crying

[

Crying to the Sky... searching for a Silver Lining
Hoping that the clouds I'm climbing aren't hiding rain
Nowhere left to go...
For every show now disappoints me...
Still the ghost of love-lost haunts me till my dying day

I could fly away...
Over this river of tears...
But I think I'll stay...
To face all my troubles and fight like a man
I won't fear... Love is near...

Crying to the Sky...
Weeping like a Silver Fountain...
Praying on the Holy Mountain that it won't rain...

I could say goodbye...
Follow the Sun and the Moon,
But that would be a lie...
My heart's in your hand
And I'm leading a band full of Blues... Just for you...

Crying to the Sky...
Searching for a Silver lining
Hoping that the clouds I'm climbing aren't hiding rain

Κατηγορία:

Μουσική

Άδεια:

Τυπική άδεια YouTube

• 
  

Επαναλαμβανόμενες μνήμες

Κρεβάτι στο κέντρο τού δωματίου και περιφερικά καρέκλες τοποθετημένες κατά μήκος  τών τριών από τους τέσσερις τοίχους. Εκείνος ο τύπος είναι ακίνητος στο κρεβάτι και βλέπει τις πλάτες τών καρεκλών. Αυτοί που κάθονται, μιλάνε στα ντουβάρια ... μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, φυσικά.

Ίδια συζήτηση κι απόψε. Αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί να διακρίνει κάτι που διαρκώς, αενάως, επαναλαμβάνεται στην πραγματικότητα, από μια ανάμνηση που ταλαντεύεται σαν ακίδα σεισμογράφου σπρώχνοντας τις ίδιες εικόνες στη συνείδηση, χωρίς νόημα, χωρίς ουσία. Απλώς παρουσιάζονται με κάποιο όνομα ή ένα τίτλο.

Από πού ξεπηδάει η ζωή; Πώς ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια τις περισσότερες φορές; Ζουν τη ζωή τελικά μόνο όσοι έχουν στο κεφάλι τους αυτές τις μπόρες σεροτονίνης, καταιγίδες ντοπαμίνης; Μάλλον ...οι υπόλοιποι κείτονται σε κρεβάτια στα κέντρα δωματίων απευθύνοντας ερωτήσεις σε καθήμενους  που τού γυρίζουν την πλάτη.

Άσε τη μνήμη να ψάξει ανάμεσα στις εικόνες σαν χέρι μέσα σε συρτάρι. Η ακίδα θα σταματήσει ακριβώς σε ένα σημείο. Ασήμαντη εικόνα σημείου που όμως στο exif του αναφέρει τοπωνύμιο και ημερομηνία.

Κολλάντζα και κάθε μέρα!

Φίλε μου, πόσο μου είχες λείψει όντως! Είχαμε δέκα χρόνια να ειδωθούμε, ε; Εεεε λες και δεν πέρασαν από πάνω μας τα χρόνια. Ναι, μωρέ, ακόμα και τώρα, στα πενήντα+ συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια, όπως παλιά. Σαν κάτι παρέες τού κινηματογράφου οι οποίες κάθε φορά που επανασυνδέονταν έκαναν αυτά που είχαν "από ανέκαθεν" καθιερώσει: κουτσομπολιό ο ένας, τεχνητή κλανιά ο άλλος και θυμάσαι, θυμάσαι, θυμάσαι;

-Μπορώ να βεβαιώσω πως μοιάζει με τεστ μνήμης- οι γέροι, τα παλιά, τα θυμούνται όλα ...το ξέρεις.

Κοίτα, έχουμε γύρω μας κι άλλους ανθρώπους, νεότερους...άσε να δούμε τι σκέφτονται οι νέοι, να δούμε πώς είναι οι σημερινές εικοσάρες, πώς συμπεριφέρονται στις εμμηνοπαυσιακές φίλες τους...άραγε κλέβουνε και σήμερα οι εικοσάρες τους θείους τών φιλενάδων τους. Να κάτι ενδιαφέρον..."τι να σκέφτεται αυτό το ανέμελο τσόκαρο (από τη Θεσσαλία;) για σένα που κόβεις τις τρίχες από το στήθος σου μ' αυτό το διάολο το τρίμμερ επειδή τώρα άσπρισαν κι αυτές;"

Αυτά -το λέω χτυπώντας τη ράχη τού δεξιού μου χεριού πάνω στην αριστερή μου παλάμη*- έχουν σημασία...όχι οι γκόμενες που είχαμε... εγώ πάντα τα καλά κορίτσια κι εσύ τα άλλα, τα επιπέδου Τμήματος Ηθών! Ή, ξέρω γω, το ότι ο γιος σου τώρα έχει την ηλικία μας όταν γνωριστήκαμε. Ποιος νοιάζεται;

Λέω, φίλε μου, να μην ξαναχαθούμε, να αρχίσουμε να βλεπόμαστε πάλι κολλάντζα και κάθε μέρα. Δεν υπάρχει άλλο φάρμακο κατά τών αναμνήσεων. Εκεί κατέληξα... σε τούτο το φάρμακο, μάλλον αυτό το κάτι σαν εμβόλιο: δε θα ξαναχωρίσουμε κι έτσι θα σταματήσουμε να βαλτώνουμε κάθε πέντε χρόνια -υπότροποι- σε τούτη την Παρελθοντολογία.

*Δοκιμάστε την κίνηση που περιγράφω. Υποβάλλει στο συνομιλητή σας την αίσθηση πως μιλάς βάσει στοιχείων.