Ευ ζην

Τα περισσότερα για την κρυφή, διπλή και τριπλή ζωή (που την ενόμιζα γλυκιά μα αποδείχτηκε σακάτισσα στο τέλος) μου τα έμαθαν οι φίλοι, αυτά τα ανθρωπάρια που πίστευα ότι ήταν άνθρωποι τής προκοπής, φιλήσυχοι απλώς πολίτες.

Φιλήσυχοι ήταν οι κακόμοιροι, κακό δεν κάναν σε κανέναν. Όχι όμως από ευγένεια ή καλοσύνη, πιο πολύ καλούς τους έκανε ο φόβος, του αντίπαλου το δέος:

"Να του την παίξω αυτουνού να τον αφήσω σέκο; ... Στον άλλο να πω τα καθέκαστα να φανούν όλοι ξεφτίλες;".

Ευσεβείς πόθοι αλλ' η σαρξ ασθενής.

Τέτοιες στιγμές  -που βλέπω πόση ζημιά μπορώ να κάνω στους ανθρώπους-  νιώθω πως έγινα ο ίδιος ο Σατανάς, που από το στόμα του βγαίνουν φωτιές. Πόσο σε ζαλίζει η δύναμη, όταν τα ανθρωπακάκια κρατάς από το σβέρκο, φτάνει να ανοίξεις το στόμα σου κι ο πόλεμος θα αρχίσει!... Πολεμούν όμως με μέσα κακόμοιρα, γυναικείες συκοφαντίες, από φόβο μην τυχόν κι ο πόλεμος γίνει αληθινός, με θύματα και θύτες.            

Κατάστασις εκτός ελέγχου...

Καλά... Σώθηκα τώρα! Μαζί με αυτούς τούς ανεπρόκοπους, δεν μπορεί κανείς ούτε Θεός να γίνει ούτε και Σατανάς... Ούτε χξς' ούτε Γιαχβέ. Αυτά είναι απρόσιτα ύψη.

Μα στην επαρχία περιοδεύοντας
εκεί στην πλατεία τα βράδια
μπορείς να στήσεις σκηνικό με ιστορίες οζέ
ξεβράκωτους τρελούς
φίλους καρδιακούς

Παράπονα στη φόρα:

Γιατί όσον έλειπες δε μου 'γραφες;
Μου 'στειλες ένα τηλεγράφημα
Εγώ, είδες, σου είχα στείλει γράμμα!

Cavatina - The Shadows

Κουλός Κουκ

Ο Κουλός Κουκ ήταν εξωτερικά ένας αρτιμελής άνθρωπος. Το παρατσούκλι "Κουλός" το είχε οικειοποιηθεί εξαιτίας τής αδυναμίας του να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν σχεδόν όλοι οι άλλοι. Κοινωνική αναπηρία...

"Αυτό το εξωτερικεύω, το άλλο το καταπίνω...φωνάζω, κλαίω. Παθαίνω μια κρίση, χτυπάω το χέρι μου με ένα σφυρί. Μετά ίσως αγνοώ τον πόνο..."

Αυτό τον έκανε να νιώθει κοινωνικά ανάπηρος, ένα είδος χαρτογιακά που συσσωρεύει συναισθήματα αντί για χαρτιά εισερχόμενα-εξερχόμενα. Δεν ξεχώριζε καν τα συναισθήματα τών άλλων από τα δικά του. Απαξίωνε τα δικά του συναισθήματα εξίσου με αυτά των άλλων. Ούτε καταλάβαινε τι εννοούσε εκείνος που του μίλησε κάποτε για το "πώς εισπράττουμε εμείς τα συναισθήματα τών άλλων κι οι άλλοι τα δικά μας".

Τα φυτά είναι φυτά... Το λάχανο είναι λάχανο για όλους, το τριαντάφυλλο είναι τριαντάφυλλο για όλους. Μια λέξη ονοματίζει το κάθε συναίσθημα και τα συναισθήματα είναι ίδια για όλους.

Αυτοαπασχολούμενος

"Αυτοαπασχολούμενος", είπε ο ύποπτος..."Είμαι αυτοαπασχολούμενος"
Μόνο ο υπαστυνόμος Φ. σκέφτηκε τότε (μόνος ανάμεσα σε όλους): Δηλαδή... ένας ακόμα αρρωστημένα εγωπαθής και νάρκισσος!

Χαρτοπαίγνιο

"Μα πότε θα βρω το δρόμο προς αυτήν τη δεσποσύνη..", ρώτησα τον πλανόδιο παπατζή, "...αυτήν που θα μου δώσει το φως χωρίς να το ζητήσω, όπως το Πάσχα λέει..."

Απάντησε αυτός:
"Πρόσεξε καλά τα χαρτιά και θα φανεί κάτω από ποιο χαρτί κρύβεται το Σώμα, κάτω από ποιο η Ψυχή και κάτω από ποιο ο Χτύπος τής καρδιάς"

Δε φάνηκε ... Ή εγώ δεν κατάλαβα και έτσι έχασα χίλια τεμάχια, χίλιες λίρες, χίλιες μέρες δρόμο. Δρόμο έκανα προς τα πίσω και μακριά από αυτήν βρέθηκα. Κι έμεινα χίλια βράδια, περίπου τρία χρόνια, εκεί στην ίδια πόλη.

Πότε θα βρω το δρόμο προς αυτήν που...
Με διακόπτουν οι ειδήσεις από τον κόσμο.

Ο Κόσμος:
Τι είναι το Πάσχα;...Θα γυρίσουμε πίσω;...Ναίαιαι, ζήτημα χρόνου!

Μέσα μου η φωνή:
Πού είναι οι χίλιες μέρες;...Πότε και πού θα βρω το δρόμο;...Μπα, χάθηκα.