Γιατρικά

17 Σεπτεμβρίου: Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος.( Εορτολόγιο )

Η νεαρή φίλη μου ήταν σαφής στην εξιστόρηση των γεγονότων όπως ακριβώς τα μεταφέρω:

Ο γάμος της πήγαινε καλά αν παραλείπαμε ένα πρόβλημά της πού, εκείνη την εποχή στην οποία αναφερόμαστε, επηρέασε τις ερωτικές σχέσεις του ζευγαριού. Κατ’ επέκταση και την εν γένει ζωή τους βέβαια. Δούλευε σκληρά η άμοιρη κι "έσκαγαν" τα χέρια της. Πονούσαν και πια δεν αισθανόταν τίποτα. Αργότερα χειροτέρεψε. Αγκάλιαζε τον άντρα της και πονούσε! Πονούσε τόσο πολύ που σταμάτησε πια κάποτε να τον θέλει. Δημιουργήθηκε τέτοιο θέμα που οι φίλες της τη συμβούλεψαν να πάει στο γέρο σοφό του χωριού, να πει το πρόβλημά της. Πολλές φορές αυτός τούς είχε δώσει τη λύση, έλεγαν οι ντόπιες…

Έτσι κι έγινε. Αυτός έσκυψε πάνω στο πρόβλημα και πρότεινε τη λύση: μια κρέμα θα έβαζε η νεαρή κάθε απόγευμα και μέχρι το επόμενο πρωί όλα θα ήταν -παροδικά- εντάξει. Αποδείχτηκε σοφός ο γέρος γιατί όλα πήγαιναν καλά. Το σεξ κρατούσε όλη τη νύχτα και γινόταν κάθε νύχτα!
Για πόσο όμως θα κρατούσε αυτό;- αναρωτιόταν ο γαμπρός. Η κούραση ήταν μεγάλη κι άρχισε να εξαντλείται. Μοιράστηκε το πρόβλημα με τους φίλους του οι οποίοι τον παρέπεμψαν αμέσως να συμβουλευτεί -κι αυτός- το γέρο σοφό.
Τους φίλους τούς άκουγε και πήγε να εκθέσει το θέμα. Ο γεράκος πρότεινε τη λύση και την εφαρμογή της λεπτομερώς. Έπρεπε ο νέος κάθε νύχτα να αλείφει τα ακροδάχτυλα της γυναίκας του, όταν αυτή κοιμόταν, με μιαν άλλη κρέμα ώστε η μία να αντιστρέφει τη δράση της άλλης.

Τον πρώτο καιρό φάνηκε ότι η κατάσταση εξισορροπούσε. Ανέκτησε δυνάμεις το παλικάρι, άλλαξε όψη και τα παράπονα της γυναίκας ότι τα νύχια της είναι χάλια όλοι τα θεώρησαν σαχλές ιδιοτροπίες. Μεγάλωναν, λέει, πάρα πολύ γρήγορα κι ήταν γερασμένα και βρώμικα, σαν του ζώου.  Το παρατήρησαν όμως και οι άλλοι μετά. Όλοι. Δεν μπορούσε πια να κρύβεται ο γαμπρός κι εξομολογήθηκε όλα τα περί κρέμας που έκανε καθώς και το λόγο που τα έκανε. Φυσικά σταμάτησε τις κρυφές επαλείψεις αμέσως χωρίς όμως αποτέλεσμα… Πάλι οι φίλοι έδωσαν τη λύση στο νέο αδιέξοδο:
- Να πάτε στο γέρο σοφό κι οι δυο…   - Α μπράβο. Κάτι θα βρει να μας δώσει αυτός!

Αυτός, όταν άκουσε την καινούργια τους δυστυχία, εκνευρίστηκε από το πόσο εύκολο το ‘χαν να βρίσκει εκείνος συνέχεια κρέμες κι άλλα τέτοια που του ζητούσαν…
Σηκώθηκε από την καρέκλα του και τους έδιωξε όλους ,κακήν κακώς, λέγοντάς τους:

«Άνθρωποι, να ξέρετε πως εγώ ποτέ δεν είπα πως δίνω γιατρικά ούτε πως όλοι οι καημοί σας  είναι αρρώστιες. Κι εξ άλλου απ όλες τις αρρώστιες οι πιο μικρές μόνο γίνονται καλά.
Πηγαίνετε λοιπόν . Δεν  μπορώ πια ούτε καν να σας γυρίσω πίσω εκεί που ήσασταν πριν με γνωρίσετε.Τώρα πια με γνωρίσατε κι η ζωή σας θα’ ναι σκληρή. Θα χρειάζεστε συνέχεια ένα γέρο σοφό για να τον συμβουλεύεστε. Τέτοια κακή συνήθεια αποκτήσατε!»

Λες και τους καταράστηκε…Από τότε άσπρη μέρα δεν είδαν. Κι από τις τρεις κόρες που με χίλια βάσανα μέσα στα επόμενα χρόνια απόκτησε το ζευγάρι, κοντά τους έμεινε μόνο η κουτσή, η Σοφία. Η Πίστη έφυγε σε ξένη χώρα και την Ελπίδα τους την πήρε ο γέρος ισοβίως για παραδουλεύτρα σαν αμοιβή για τις υπηρεσίες του . Μια κουτσή Σοφία και μια… λειψή σοφία τους έμεινε  μετά από όλο εκείνο το περιστατικό…Έτσι τουλάχιστον μου διηγήθηκε τα γεγονότα η ίδια η αγαπητή μου φίλη και λόγο για να δυσπιστώ δεν έχω.

Αποδράσεις

Αυτά τα πανάκριβα χάπια που του είχε πριν τρεις ώρες συστήσει ο ψυχίατρος και που με τόση λαχτάρα στην αρχή είχε αγοράσει από το φαρμακείο, τώρα τα έβλεπε και σκεφτόταν: «Μα αυτή είναι η σωτηρία μου; Θα μου διώξουν αυτά  τη στενοχώρια; Δε θέλω πια να σκέφτομαι αυτά που πέρασα, να γίνομαι μίζερος, να με αποφεύγουν οι φίλοι μου. Θέλω να σκεφτώ μια καλή μέρα, χωρίς στενοχώριες, μόνο ευχαρίστηση. Να τι χρειάζομαι ...κάτι ευχάριστο.»

Η έκφραση "κάτι ευχάριστο" ήταν πολύ αόριστη. «Διακοπές, ίσως. Γιατί να πρέπει, όμως, ντε και καλά να σηκωθώ να φύγω από δω, από  την πόλη μου; Ή γιατί πρέπει πάλι φέτος να τη βγάλω εδώ με τις μπίρες  και τα τσιγάρα;». Έπιασε στα χέρια του ένα φυλλάδιο που του πάσαραν βιαστικά στο δρόμο. Γεμάτο φωτογραφίες ήταν. Α! Η λέξη-κλειδί : ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ!

Άρχισε να ξεφυλλίζει αργά-αργά αυτό το φυλλάδιο με τις «αποδράσεις» στην Πάρο, τη Νάξο, τη Σαντορίνη, με τις ηλιοκαμένες καλλονές, τις πολύχρωμες μπάλες και τα φωταγωγημένα μπαρ με τα πυροτεχνήματα. Δέκα  μέρες οχτακόσια ΕΥΡΏ με ημιδιατροφή. Τα ναύλα σας πληρωμένα (τα δικά σας και των δαιμόνων που κουβαλάτε ο καθένας σας).

 «Ε! Κι αυτοί οι δαίμονές μου, που τελειωμό δεν έχουν! Άφησα μερικούς στη Ρώμη, κάτι άλλους κάπου στη Νάπολη. Επίσης και στη Νίκαια πρόπερσι και στο Παρίσι, την «πόλη του φωτός», ξεφορτώθηκα στο Σηκουάνα αρκετούς μπας και πνιγούνε και γλιτώσω από δαύτους. Έλα όμως που τους περισσότερους τους είδα μπροστά μου, μόλις γύρισα φρέσκος-φρέσκος από την καλοκαιρινή μου άδεια!»

«Πω- πω! Ναύπλιο, Σάμος, Λήμνος. Ωραία, τα γύρισα αυτά. Πάλι όταν επέστρεψα, οι αναθεματισμένοι δαίμονες πάλι με κάνανε μαρτυρικά να περάσω.»
(Ασυναίσθητα στη μια παλάμη κρατούσε ένα ροζ χάπι και στη δεξιά παλάμη το ορθάνοιχτο φυλλάδιο.)
Κάποια στιγμή, ίσως από τη ζέστη, τα μάτια του άρχισαν να κλείνουν σιγά-σιγά και το χέρι του έπεσε πάνω στα ψίχουλα που είχαν απομείνει από το μεσημεριανό του τοστ.
Περνώντας οι ώρες, χωρίς να το καταλαβαίνει, άρχισε να κόβει σε χαρτάκια το φυλλάδιο- φτιάχνοντας χωνάκια- και να αδειάζει τα χαπάκια στο τραπέζι μπροστά του μοιράζοντάς τα σε ισομερείς ποσότητες.

Είχε πια νυχτώσει, ξέχασε από πού είχε αρχίσει όλη αυτή η προεργασία και συνέχισε γεμίζοντας με χάπια τα καλοφτιαγμένα χωνάκια μέχρι που όλα ήταν πια στη θέση τους.
Μάλιστα παράχωσε μαζί με τα χάπια και κάτι απομεινάρια του τοστ ( ή τα απομεινάρια της ημέρας του;)

Α! απόψε δεν θα την «έβγαζε» με μπίρες  και με τσιγάρα…Θα ονειρευόταν!
Έλεγε πως θα έβρισκε μιαν άκρη με αυτό που του πάσαραν πάλι σήμερα: χάπια και φωτογραφίες. Για μια μεγάλη καλοκαιρινή απόδραση… Ανόητος που ήταν !

Τσίρκο

Αν εξαιρέσουμε μια θρησκεία, μια πατρίδα και μια οικογένεια…όλα τα υπόλοιπα τα έχω. Έχω τα μεσημέρια της Κυριακής, με θερινό ωράριο και φοινικόδεντρα με μαϊμούδες-παιδάκια και βρέφη, τέκνα γεννήματα τής αρρώστιας τών τέλειων γονέων.

Έχω τρία ονόματα. Το ένα είναι Ιησούς,το άλλο Εωσφόρος. Το τρίτο και πραγματικό, που με αυτό θα με φωνάζετε, ακόμα δεν το ξέρω. Έχω την επίγνωση του τι είμαι και τι μπορώ να κάνω. Έχω την εικόνα της ζωής μου, τουλάχιστον από τώρα έως την αιωνιότητα. Μου λείπει μόνο το κομμάτι ανάμεσα στο τώρα και το τέλος. Έχω δυνατές γνωριμίες στον άλλο κόσμο που μεσολαβούν για μένα στον δήμιο-Δημιουργό για να καθυστερήσουν το τέλος μου μέχρι εγώ να το σχεδιάσω όπως το θέλω.
Έχω γονείς μυστηριώδεις, του ίδιου φύλου, που σε ένα από τα χιλιάδες συμπαντικά παράδοξα καταχώρησαν και τη δική μου σύλληψη και γέννηση ως φυσιολογική. Έχω μια πολύ σπουδαία εικόνα για τον εαυτό μου που κάθε τόσο τη διαλύω σε κομμάτια για να την ξανασυναρμολογήσω ακριβώς ίδια. Και αυτό είναι που την κάνει τόσο σπουδαία.

Έχω τη συνήθεια,όταν κάνω κάτι τέλειο, να το κάνω μια και έξω - ένα πυροτέχνημα, όταν κάνει την πτήση του, δεν την κάνει κομματιαστά, αλλά από την εκτόξευση έως το πλήρες θέαμα. Ξέρω από τώρα την αποτυχία μου και έχω έτοιμη τη δικαιολογία γιατί ποτέ δεν αναβάλλω τίποτα. Έχω επίσης όλα τα ταλέντα του ανθρώπου του ταπεινού μου επιπέδου.

Αρκετά όμως. Θα ήμουν υπερόπτης αν συνέχιζα να αραδιάζω τις διαφορές μου από τους άλλους. Θα νόμιζαν όλοι πως πάω να φανώ ανώτερος τους ενώ εγώ,αντίθετα, θέλω να τους μοιάσω. Η μάλλον αυτοί να μου μοιάσουν. Κακό δεν είναι αλλά εξαγριώνει τον κόσμο που δεν έχω τίποτα να μοιράσω μαζί του αλλά ούτε και να μοιραστώ μαζί του.

Ας τα ξεχάσουμε όλα, φίλοι μου. Ώρα για ανακωχή. Ελάτε σπίτι μου να δείτε μια όμορφη παράσταση. Σε ένα μικρό κουτί έχω δεκάδες μικροσκοπικούς Gene Kelly που ξεχύνονται και χορεύουν, αυτοσχεδιάζοντας ο καθένας τους ανεξάρτητα από τον άλλο, το “singin in the rain”, πάνω σε ένα καντράν χαλασμένου ρολογιού τοίχου.  Κάθε απόγευμα,τις Κυριακές, τότε που οι γονείς βαριούνται τη ζωή τους.
Όλοι, μικροί και μεγάλοι, ευφυείς και ανόητοι, γελάμε το ίδιο, πηγαίνοντας στο τσίρκο.

Και οι τοίχοι

Νεράιδες

Εκείνο το πρωί που η γυναίκα πήγε να ξυπνήσει τον 12χρονο γιό της το Μάριο για να ετοιμαστεί για το  σχολείο, πρώτη φορά τον βρήκε ήδη ξύπνιο και καθιστό πάνω στο κρεβάτι του.

-"Μα-ά", είπε εκείνος. -Έτσι πρόφερε τη λέξη μαμά, από μικρός που ήταν. Συνέβαλλε σ' αυτό και η οριακή νοημοσύνη του.
-Τι είναι μωρό μου; ξύπνησες κιόλας...μπράβο!
-Μα-ά , μήπως θυμάσαι πού βάλαμε εκείνη τη φυσαρμόνικα που είχα πάρει πρόπερσι;
-Δεν ξέρω ,μωρό μου,πώς σού 'ρθε τώρα η φυσαρμόνικα; Ντύσου γρήγορα,να πιείς κι εσύ το πρωινό σου με την ησυχία σου μιά φορά.

Ντύθηκε ο Μάριος κι έφυγε , η αλήθεια είναι, πιό χαλαρός για το σχολείο. Στην επιστροφή από το σχολείο ανακατεύοντας το φαγητό στο πιάτο σκεφτικός ρώτησε πάλι τη μάνα του:
-Μα-ά, τη βρήκες; Τη φυσαρμόνικα που σού είπα το πρωί, το ξέχασες;
-Είχα δουλειά παιδί μου. Μα τι σ' έπιασε με τη φυσαρμόνικα πάλι; Για φυσαρμόνικες είμαστε τώρα...Εχεις να διαβάσεις , το απόγευμα έχεις Αγγλικά κιόλας. Θα σου τη βρώ. Μα τι τη θες; Δε θες να μού πεις;

Με το πιό φυσικό ύφος ο Μάριος εξήγησε στη μητέρα του πως τον τελευταίο καιρό ,τα βράδια πού έπεφτε γιά ύπνο, έρχονταν από το παράθυρο κοντά του δύο κοπέλες που τού τραγουδούσαν γλυκά, έπαιζαν μαζί του, ανέβαιναν στο κρεβάτι και που και που τον χάιδευαν κιόλας. Τόσο όμορφα τον χάιδευαν που ανάμεσα στα πόδια του ένιωθε μιά τόσο ευχάριστη ζεστασιά. Φοβόταν μήπως τον βαρεθούν οι δυό κοπέλες κι ήθελε να μάθει να παίζει μουσική για να τις κρατά κοντά του περισσότερη ώρα.
"Πονηρέ! τα βράδια κοιμόμαστε. Δε χαιδευόμαστε.Δεν αφήνεις τις ιστορίες με τις ...νεράιδες; Από τώρα αρχίσαμε να χουμε το μυαλό στο κάτω κεφάλι!" χαμογέλασε ανασηκώνοντας τα φρύδια της η μαμά.

Παρά τις ενστάσεις της μαμάς ο Μάριος τα βράδια πήγαινε πιό νωρίς γιά ύπνο κι έχοντας βρεθεί η περίφημη φυσαρμόνικα ακούγονταν από το δωμάτιό του μερικές νότες ανάκατες με γελάκια. Όλα αυτά κάποια στιγμή υπερέβηκαν την ανοχή της μητέρας του κι όταν στο μικρό οικογενειακό περιβάλλον συζητήθηκε το γεγονός, ακούστηκαν οι προτάσεις. Κατ' αρχήν κάτι έπρεπε να γίνει. Δηλαδή με άλλα λόγια έπρεπε ν'αρχίσει το τρέξιμο.
Ο παπάς της ενορίας λέει είχε τον τρόπο του να συμβουλεύει τα αγόρια να κάνουν υπομονή και να μην το παρακάνουν με το μέρος του σώματός τους αυτό. Λένε πως τους έδειχνε το δικό του μόριο που είναι τόσο άσχημο επειδή κι αυτός μικρός έκανε τα ίδια.

Άδικα ο Μάριος έλεγε και ξανάλεγε πως αυτό που τον ενδιέφερε πιό πολύ ήταν να ευχαριστήσει τις νεραιδούλες με τη φυσαρμόνικά του, αυτός να παίζει κι αυτές να τραγουδάνε.
Ανέλαβαν μετά τις...ευθύνες τους,ένας-ένας, και οι υπόλοιποι:
"Ψυχολόγο θέλει το παιδί μωρέ! Τι παπάδες και βλακείες...στο μεσαίωνα είμαστε;" είπε φωναχτά ο θείος του Μάριου, συνεχίζοντας,"να μάθουμε τι ρόλο παίζει κι η φυσαρμόνικα. Κάτι θα σημαίνει.Να δεις ότι κάποια σχέση έχει μ'αυτό που λέμε: παίζω το πουλί μου".

Στο γραφείο του ψυχολόγου Τάδε, M.D. ο Μάριος ήταν νευρικός. Έπαιζε στα χέρια του τη φυσαρμόνικα και την έδειξε στον ψυχολόγο λέγοντάς του ότι δεν συμβαίνει κάτι το κακό αφού έχει περιορίσει και τα χάδια όπως τού είχε πει ο παπάς αλλά δε θα ήθελε με τίποτα να χάσει τη βραδινή του παρέα, αυτά τα αέρινα πλάσματα που έμπαιναν στο δωμάτιο και με κλειστά τα τζάμια ακόμα.
"ΕΣΥ θέλεις να βλέπεις τις κοπέλες,είναι σαν να ονειρεύεσαι ξύπνιος Μάριε, αλλά φυσικά δεν υπάρχουν. Παίζε πάντως φυσαρμόνικα να περνάει η ώρα σου" είπε με επαγγελματικό χαμόγελο ο M.D.
Σε 5 λεπτά ενημέρωσε τη μητέρα και το θείο ότι η περίπτωση είναι εκτός αρμοδιότητός του και πρέπει να απευθυνθούν σε ψυχίατρο διότι η περίπτωση απαιτούσε τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής. "Ψύχωση έχει το παιδί. Αποδιοργανωτικού τύπου με ψευδαισθήσεις και ερωτομανιακό παραλήρημα. Με την κατάλληλη αγωγή θα φύγουν όλα αυτά: οι νεράιδες,αυτά τα ερωτικά στοιχεία κ.λπ."

Ο ψυχίατρος Δείνα M.D. πήρε τη σκυτάλη μιά βδομάδα αργότερα :
-Καλώς το Μάριο, τι ομάδα είμαστε Μάριε;
-Παναθηναικός.
-Τέεελεια! Για πες μου Μάριε τι γίνεται με αυτές τις νεραιδούλες; Δε θέλεις να κάνουμε μαζί μιά συμμαχία να τις διώξουμε κι εσύ θα βρεις μετά αληθινές κουκλίτσες να βγαίνετε να χουφτώνεις όποια θες,ε;
"Κυρία μου λίγα φαρμακάκια και τελειώσαν οι νεραιδοέρωτες. Σε δυό μέρες δε θα ακούτε πιά ούτε γελάκια ούτε φυσαρμόνικες βραδιάτικα" είπε στη μαμά.

Ο γιατρός είχε δίκιο. Τίποτα πιά δεν ακουγόταν από το δωμάτιο του Μάριου. Τον επισκέφτηκαν τον M.D. πάλι για να του πούν τα καθέκαστα και να τον ρωτήσουν αν ήταν αναμενόμενο το γεγονός ότι ο Μάριος τώρα στράβωνε και τραβολογούσε τη φυσαρμόνικα.
-Τώρα δεν έρχονται πιά οι νεράιδες ,κύριε, είμαι μόνος τα βράδια και δε μού αρέσει. Μήπως δεν παίζω πιά καλά; Θυμώνω με τη φυσαρμόνικα...δεν μπορεί να φέρει πίσω τα κορίτσια, δεν έχει πιά χαρές τα βράδια
-Δε χρειάζεται να σπάσεις τη φυσαρμονικούλα, Μάριε. Πρόσεχε γιατί ξεκολλάνε τα μέταλλα εδώ στα πλάγια κι είναι επικίνδυνο να κοπείς. Είναι κοφτερά ξέρεις."

Το επόμενο βράδυ στο σπίτι ο Μάριος είπε μόνο ένα πράγμα :
-Μα-ά, οι νεράιδες δε θα ξανάρθουν. Το ξέρω. Εγώ μπορώ να πάω να τις βρω, αν μάθω πού έχουν πάει;
-Ναι ,μωρό μου,μπορείς.
-Με τη φυσαρμόνικα;
-Ναι ,μωρό μου.

Την επόμενη μέρα , όταν η γυναίκα πήγε να ξυπνήσει το Μάριο, για να μην αργήσει στο σχολείο,τον βρήκε κοντά στο παράθυρο πεσμένο κατάχαμα, μέσα στα αίματα, με το πέος του κομμένο από τα πλαινά κοφτερά μέταλλα της φυσαρμόνικας. Έφταιγε αυτός που πείραζε τις νεράιδες και το μουσικό όργανο που είχε πάρει για να τις ξελογιάσει. Τιμώρησε λοιπόν τη φυσαρμόνικα σπάζοντάς την και με τα κοφτερά της κομμάτια τιμώρησε εκείνο το μέρος του εαυτού του που πιό πολύ χαιρόταν.
Η αιμορραγία είναι μεγάλη σ' αυτές τις περιπτώσεις και θανατηφόρα κι έτσι ο Μάριος δεν κοιμήθηκε πιά σ' εκείνο το άδειο το δωμάτιο, χωρίς νεράιδες, χωρίς χαρές και μουσική.