Buonanotte Fiorellino

Το Τσίρκο

Αν εξαιρέσουμε μια θρησκεία, μια πατρίδα και μια οικογένεια…όλα τα υπόλοιπα τα έχω.
Εχω τα μεσημέρια της Kυριακής, με θερινό ωράριο και φοινικόδεντρα με μαιμούδες, παιδάκια και βρέφη, τέκνα γεννήματα αρρώστιας τέλειων γονέων. Εχω τρία ονόματα. Το ένα είναι Ιησούς, το άλλο Εωσφόρος. Το τρίτο και πραγματικό που με αυτό θα με φωνάζετε, ακόμα δεν το ξέρω.

Εχω την επίγνωση του τι είμαι και τι μπορώ να κάνω. Εχω την εικόνα της ζωής μου, σχεδόν ολόκληρη, από τώρα εως την αιωνιότητα. Μου λείπει μόνο αυτό το κομμάτι ανάμεσα στο τώρα και το τέλος.
Εχω δυνατές γνωριμίες στον άλλο κόσμο που μεσολαβούν για μένα στον δημιο-Δημιουργό για να καθυστερήσουν το τέλος μου μέχρι εγω να το σχεδιάσω όπως θελω.

Εχω γονείς μυστηριώδεις, του ιδιου φύλου, που σε ένα από τα χιλιάδες συμπαντικά παράδοξα καταχώρησαν και τη δική μου σύλληψη και γέννηση ως φυσιολογικές. Έχω μια πολύ σπουδαία εικόνα για τον εαυτό μου που κάθε τόσο τη διαλύω σε κομμάτια για να την ξανασυναρμολογήσω ακριβώς ίδια. Και αυτό είναι που την κάνει τόσο σπουδαία.

Έχω τη συνήθεια, όταν κάνω κάτι τέλειο, να το κάνω μια και έξω. Ένα πυροτέχνημα όταν κάνει την πτήση του δεν την κάνει κομματιαστά, αλλά από την εκτόξευση έως το πλήρες θέαμα. Ξέρω από τώρα την αποτυχία μου και έχω έτοιμη τη δικαιολογία γιατί ποτέ δεν αναβάλλω τίποτα . Έχω επίσης όλα τα ταλέντα του ανθρώπου του ταπεινού μου επιπέδου.

Αρκετά όμως. Θα ήμουν υπερόπτης να αραδιάζω τις διαφορές μου από τους άλλους. Θα νόμιζαν όλοι πως παω να φανώ ανώτερός τους ενώ εγώ, αντίθετα, θέλω να τους μοιάσω. Ή μάλλον αυτοί να μου μοιάσουν. Κακό δεν είναι αλλά εξαγριώνει τον κόσμο που δεν έχω τίποτα να μοιράσω μαζι του αλλα, δυστυχώς, ούτε και να μοιραστώ μαζί του.

Ας τα ξεχάσουμε όλα, φίλοι μου. Ώρα για ανακωχή.
Ελάτε σπίτι μου να δείτε μια όμορφη παράσταση: Σ ένα μικρό κουτί έχω δεκάδες μικροσκοπικούς Gene Kelly που ξεχύνονται και χορεύουν, αυτοσχεδιάζοντας καθένας τους ανεξάρτητα από τον άλλο, το “singin in the rain”, πάνω σ ένα καντράν χαλασμένου ρολογιού τοίχου. Κάθε απόγευμα, τις Κυριακές που οι γονείς βαριούνται τη ζωη τους.
Ολοι, μικροί και μεγάλοι, ευφυείς και ανόητοι, γελάμε το ίδιο πηγαίνοντας στο τσίρκο.

I saw Mary again

Oh Mary, Mary, I saw you again last night
crossing the dirty streets of our town
A hopeless gaze lurked into your eyes
I heard you clearly whispering a moan
It filled the air with pain and sadness
So then my memory could not decline
To take a journey back in old times

Oh Mary, Mary, tell me can you still recall
the man that so much you once had loved
the husband you chose, along to live with
who put your poor soul deep into sleep
The deepest of sleeps in a wretched room
where pale and lifeless, I had found you
On a gray evening in a september doomed

Oh Mary, Mary still I often think lately
whether you really  deserved such a fate
and why was I unable to cope with despair
Thoughts like these for so many years
kept my sored mind searching for answers
also guided my feet in paths of darkness
cursing the Lord, all His silly kindness

Oh Mary, Mary, maybe I didn't see you
It was someone else or just nobody
Eyes can't see as fog fills the mind

Lugano Addio

Le scarpe da tennis bianche e blu
seni pesanti e labbra rosse
e la giacca a vento.
Oh, Marta io ti ricordo così
il tuo sorriso e i tuoi capelli
fermi come il lago.
Lugano addio, cantavi
mentre la mano mi tenevi
canta con me tu mi dicevi ed io cantavo
di un posto che non avevo visto mai.
Tu, tu mi parlavi di frontiere
di finanzieri e contrabbando
mi scaldavo ai tuoi racconti
e,mio padre si, tu mi dicevi
quassù in montagna ha combattuto
poi del mio mi domandavi.
Ed io pensavo a casa
mio padre fermo sulla spiaggia
le reti al sole, i pescherecci in alto mare
conchiglie e stelle
le bestemmie e il suo dolore.
Oh, Marta io ti ricordo così
il tuo sorriso e i tuoi capelli
fermi come il lago.
Lugano addio, cantavi
mentre la mano mi tenevi
addio cantavi
e non per falsa ingenuità 
tu ci credevi
e adesso anch'io che sono qua.
e adesso anch'io che sono qua.

Μα όχι για μένα

Στο Bar108 που είχαμε καθήσει με τον Α., σε μια συνάντηση  που κάτι μου έλεγε πως έμελλε να είναι και η τελευταία μας, ακούγαμε ήρεμα μια σειρά από κομμάτια που  και οι δυο αγαπούσαμε πολύ: Misty, I was doin alright, Stella by starlight και πόσα άλλα παρέλασαν,ως mp3, από τα αυτιά μας...Πραγματικά σας λέω, δύσπιστοι, πως το Fascination έπεσε καπάκι πάνω στο My favorite things και φτάσαμε στο Corcovado μέχρι που στα μισά του But not for me, ο Α. φανερά συγκινημένος μου είπε :

-Αυτό το κομμάτι θα μου κράτησε παρέα, φίλε, καμμιά χιλιάδα βραδιές στο κελί μου. Μέχρι κι ο Παλαιστίνιος, ο δήθεν τρομοκράτης  που είχα για συγκάτοικο, το είχε συνηθίσει και το σιγομουρμούραγε παραλλάζοντάς το κάθε τόσο.Τον ενεθάρρυνα κι εγώ λέγοντάς του πως, όπως και να το πει, το ίδιο θα είναι...απλώς θα είναι το "But not for me του Χασσάν Αλ Άχμαντ".

-Ο Χασσάν τραγουδούσε το But not for me ;

-Παράξενο σου φαίνεται; Όταν με ρωτούσαν οι άλλοι πως το λένε το τραγούδι, απαντούσα "μπατνοτφορμή - μα όχι για μένα". Μέχρι που ένας αρχιφύλακας πήρε το κλαρίνο κάποιου άλλου, που το είχε παραπεταμένο, και το έδωσε στον Χασάν. Και ο κερατάς έμαθε να το παίζει τόσο καλά που του ζητούσα να μη σταματήσει να παίζει έως ότου με πάρει ο ύπνος. Όταν κουραζόταν, με ρωτούσε "o.k. , A.?"  "Ναι, Χασάν, ευχαριστώ", του έλεγα εγώ...Με έπαιρναν λίγο τα δάκρυα κι ύστερα κοιμόμουν. 

-Θυμόσουν κάποια γυναίκα ανάμεσα στ' άλλα, προφανώς...Έτσι δεν είναι;

-Που και που θυμόμουν κάποια γυναίκα συγκεκριμένη. Χα! Πας τη συζήτηση εκεί στο σεξ.
Στον πρώτο χρόνο είχαμε ξεχάσει τις γυναίκες...Οι ανάγκες μας όμως δεν μας ξεχνούσαν αλλά και γι' αυτό υπήρχαν οι λύσεις...

-Λύσεις ή λύση; Όταν δεν υπάρχουν γυναίκες, απ' ό,τι ξέρω μια είναι η λύση.

-Στον έξω κόσμο συμφωνώ αλλά εκεί υπήρχαν οι φίλοι, οι χαζούληδες, τα κομοδίνα, τα καλοριφέεερ...

-Φίλοι gay, εννοείς; Χαζούληδες gay, εννοείς; Και τα καλοριφέρ τι ρόλο παίζαν;...Για τη ζέστη;

-Τα δυο πρώτα τα πέτυχες. Όχι για τη ζέστη, δεν ήταν αυτό το αβαντάζ των κελιών με τα καλοριφέρ...Αν όμως δεν είχες "σεατζίδικο κελί", το αμέσως επόμενο ζητούμενο ήταν το κελί με καλοριφέρ. Τα καλοριφέρ είχαν "φέτες", δεν ήταν "πάνελ" σαν το ...δικό σου! Ξεκόλα λίγο από τις ταινίες που βλέπεις. Ανάμεσα στις "φέτες" λοιπόν έβρισκε την ευχαρίστησή του  ο φυλακόβιος...

-Μα πως; Δεν καιγόταν το πουλί του; Αυτό δεν θες να πεις, ότι έβαζαν τα πουλιά τους ανάμεσα στις ζεστές φέτες κι έκαναν "τη δουλειά" τους;

-Ναι, αλλά όχι απρογραμμάτιστα. Μέχρι να ζεσταθεί εντελώς το θερμαντικό σώμα καθώς και μέχρι να αρχίσει να παγώνει (μετά το σβήσιμο) πολλοί προλάβαιναν να...ευχαριστηθούν.

-Δεν το είχα σκεφτεί, ομολογώ...και οι gay;

-Άσε τους gay, αυτοί μέσα στη ματαιοδοξία τους προσπαθούσαν να συνάψουν σχέσεις σταθερές, να γίνουν ελκυστικότεροι από τους άλλους, τρέχανε από δω κι από κει στους "ειδικούς" που σε κάποια φάση της ζωής τους, στην κοινωνία, είχαν μάθει την τέχνη του "πλίτσινγκ", την περιποίηση των "λινών" και των σφιγκτήρων, τεχνικές προχωρημένες για τον μέσο κρατούμενο. Καθώς και για μένα.

-Φαντάζομαι πως μετά από αυτά μερικοί θα ανακάλυψαν άλλα μονοπάτια. Μερικοί θα παράτησαν και τις γυναίκες, ε;

-Ουου...Μάγος είσαι; Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να καταλάβω τι θέλανε να πουν με το χαρακτηρισμό "Τα άλογα τα δίποδα"...
Θα τα γράψεις αυτά που σου είπα, εκεί στο μπλογκ; Άμα τα γράψεις, βάλε κανένα τίτλο στα Αγγλικά, πιασάρικο είναι...μοδάτο. Πολλοί το κάνουν. Βάλε: "JAIL TALE"!

Το mp3 δισκάκι του 108 είχε τελειώσει και το έβαλαν πάλι από την αρχή. Πάλι Misty: Loook at meee...