Εμένα, η μάνα μου...

Τι βλέπουμε;
Τις τέλειες γραμμές στο δρόμο και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ακριβώς μέσα στον προβλεπόμενο χώρο;  Όχι, δεν μπήκε γι αυτό η φωτό...

Βλέπουμε και το κτίριο. Σχολή Γονέων, λέει. Σχολή γονέων; Μα ... χρειάζεται σχολή για να γίνεις γονιός; Αφού εμείς είμαστε τόσο σοφοί γονείς που, εκτός από το φύλο τού μωρού πριν γεννηθεί, ξέρουμε και ποιό επάγγελμα θα ακολουθήσει (αυτό που θα το κάνει πιό φραγκάτο, πιό μουράτο κ.λπ.).
Εδώ οι δικοί μας οι γονείς, χωρίς σχολεία γονέων, μας έφτιαξαν τέλειους, πανέξυπνους, μάγκες!
Ναι, μας έκαναν ...τέλειους. Τώρα όμως που έχει πέσει αυτή η επιδημία "Έλλειψης Παιδείας" ή "Περίσσειας Αντιπαιδείας" (όπως θέλουμε το λέμε) πιθανόν χρειάζεται κάποιο σχολείο για τους γονείς. Ίσως πριν γίνουν γονείς ακόμα.
Αυτό δείχνουν τα πράγματα: Μόλις γεννηθεί ένα παιδί, αρχίζουν να αντιμάχονται οι ...σχολές τών συμπεθέρων, τών φίλων και γνωστών κ.α. Όλοι έχουν το ατράνταχτο επιχείρημα "Εγώ έχω μεγαλώσει 4 παιδιά και ξέρω" - "Αμ εγώ που μεγάλωσα 5, συν 1 το βαφτιστήρι μου;". "Εγώ έχω διαβάσει 4 βιβλία για το μεγάλωμα τού παιδιού!".

Το αποτέλεσμα; Η μάνα που με τα seroxat και τα xanax στο χέρι, παρακολουθεί σαν φυτό τα γεγονότα που τρέχουν. Μα μήπως η επιλόχεια κατάθλιψη ...έπαψε να είναι εκείνη η σπάνια οντότητα που ξέραμε; Όχι, απλώς η μάνα-φυτό δεν βρίσκει άλλο τρόπο να περιγράψει την ανεπάρκειά της.

Πίσω από αυτό το θλιβερό κάδρο προβάλλει ένα πλάσμα που αρχίζει να μεγαλώνει. Το βλέπουμε μπροστά μας. Αύριο που θα μεγαλώσει, θα ...διαγνώσουμε πως πάσχει από "Έλλειψη Παιδείας". Τελεία...Πάμε πάλι στη φωτό!

Τίμος - 2

Τίμος - Μια παραλλαγή της μικρής ιστορίας τής Tepidarium (με την άδειά της)
 


Ο μόνος συνάδελφος με την ίδια ειδικότητα μ’ εμένα στη δουλειά, ήταν τόσο χαμηλών τόνων, που υπήρχαν άνθρωποι στην εταιρεία που δεν τον είχαν δει ποτέ. Μερικοί αγνοούσαν ότι εργάζεται κι αυτός εκεί. Ακόμα και συνάδελφοι που τον γνώριζαν χρόνια, τον είχαν ξεχάσει. Ήταν τόσο αμίλητος και αθόρυβος που,  ενώ τον συναντούσες σε κάποιον διάδρομο πού και πού, η εντύπωση που σου άφηνε ήταν μια αόριστη, φευγαλέα αίσθηση πως κάτι σου θυμίζει. Όμως αυτή δε διαρκούσε μιας και η προσοχή σου αποσπόταν εύκολα από κάτι άλλο πιο ενδιαφέρον - ακόμα και από το χρώμα του δαπέδου. Αυτό και μόνο το γεγονός 'εδινε την αίσθηση, σ' αυτόν που τον έβλεπε, πως ίσως τον συναντούσε για πρώτη φορά. Τελικά ο Τίμος άθελά του εμιμείτο κάθε φορά και μια νέα παρουσία μέσα στο χώρο μας.

"Μα αυτός δεν είναι ο Τίμος, απλά τού μοιάζει πολύ...όπως μοιάζει πολύ και σε κάποιον άλλον που γυρίζει εδώ μέσα", άκουγα να λένε... Ίσως κάποιος που μας επισκεπτόταν περιοδικά, να λογάριαζε τον Τίμο σαν ίσαμε δέκα διαφορετικά πρόσωπα που απασχολούνταν στην εταιρεία μας.
Ερχόταν ή έφευγε ο Τίμος, κανένας δεν τον έπαιρνε χαμπάρι. "Μήπως αυτός που έφυγε δεν ήταν ο Τίμος;  Μήπως Τίμος λέγεται αυτός που μόλις μπαίνει;   Κάτσε... μού φαίνεται κανείς από τούς δυο δεν είναι ο Τίμος".

Όταν ένα θέμα που αφορούσε τη δουλειά που μοιραζόμασταν, ετίθετο από τη διοίκηση ήμουν ο μόνος στον οποίον απευθύνονταν. Κανείς δεν θυμόταν ότι αυτό το τμήμα απασχολούσε δύο εργαζόμενους της ίδιας ειδικότητας. Οπότε, όταν το θλιβερό θέμα που τέθηκε ήταν η απόλυση ενός εκ των δυο μας, λόγω της επικείμενης ανάγκης συρρίκνωσης του υπαλληλικού προσωπικού, η καμπάνα χτύπησε για μένα. Ο Τίμος είναι πολύ αόριστη παρουσία για να τού προσάψεις ότιδήποτε.

Προστατευμένος από την πολυμορφία τής ουδετερότητάς του, απολάμβανε  και την πολυχρωμία  τού λευκού φωτός που διαπερνά ένα πρίσμα. Ο Τίμος ήταν πολύτιμος, ένα καλειδοσκόπιο  αορίστων αναμνήσεων που είναι τόσο συγγενικές όσο συγγενικά είναι τα γειτονικά χρώματα στο φάσμα που προσφέρει  μιά μόνο αχτίδα φωτός...

Η Υπηρεσία μου, που τόσον καιρό δεν είχα καταλάβει πως υφίσταται μόνο και μόνο για να προσφέρει στο κοινό την ανακουφιστική αίσθηση τής ύπαρξης ενός ακόμη "Γραφείου" που μεριμνά για κάτι αόριστο, χρειαζόταν περισσότερο την εικόνα των κινουμένων, πέρα δώθε, προσώπων και λιγότερο κάποιον που διεκπεραιώνει έγγραφα, όπως με τόση ευσυνειδησία έκανα εγώ. Κατανοώντας το δίκαιο τής δικής μου απόλυσης, μάζεψα τα προσωπικά μου αντικείμενα και με έναν κόμπο στο λαιμό, άφησα πίσω μου για πάντα το Γραφείο Επίλυσης Θεμάτων τού Πολίτη.

Μπλε τρένο

Παίρνω κάθε νύχτα, την ίδια ώρα, εκείνο το μπλε τρένο μετά από πολλή προετοιμασία μα με ελάχιστες αποσκευές. Όντας συνεπής και χρόνια τώρα εξοικειωμένος με τα δρομολόγια, δεν έτυχε να το χάσω ποτέ ή πολλή ώρα στο σταθμό στημένος να περιμένω.

Γνωριζω πιά καλά την κάθε λεπτομέρεια απ' τα  τα βαγόνια και τη μηχανή. Απ έξω ξέρω μια τριανταριά σταθμούς.  Τόσους περνάω κάθε νύχτα ξύπνιος ή κοιμισμένος. Ποτέ δεν είναι  παραπάνω. ’Ετσι δεν ξέρω επουδενί το πλήρες  δρομολόγιο, από την αρχή ως το τέλος του, μα πάω στοίχημα πως ούτε άλλος κανένας δεν  το ξέρει.  Μόνο ο οδηγός που φυσικά είναι γνώστης  κι επιμένει να το 'χει δικό του μυστικό, όπως  κάνουν όλοι οι γνώστες.  Σαν τον ρωτώ  «γιά που με πας;»  κλείνει τα μάτια κατηφής  και μ' απαντά:  "Εγώ θα σου πω μόνο πού  να κατέβεις.  Τα υπόλοιπα δεν είναι έργο δικό μου." 

Γίνεται τέτοιος βασανιστής με αυτή του την κρυψίνοια,  που κάποιο βράδυ  την ευγένειά μου θα ξεχάσω, τους καλούς μου τρόπους θα προδώσω  και άγρια, αιφνιδιαστικά, κάπου θα τον στριμώξω: 
Εμπρός, πες μου τι έχει παραπέρα, πες μου τι ξέρεις, που με πας ; ...Μ' αυτός δεν παίρνει από λόγια ούτε από απειλές, φοβάμαι.

Άλλοτε  πάλι σχέδια κάνω  να κρυφτώ σε ένα από  τα  βαγόνια. Έτσι κι αλλιώς έρημα είναι κάθε νύχτα κι εύκολα θα ξεφύγω  απ' του οδηγού την προσοχή. Θα ξεπεράσω το σταθμό που αναγκαστικά εκείνος  μ' αποβιβάζει. Θα ακολουθήσω όλη την πομπή: βαγόνια, μηχανή, καπνός  και  το τούνελ θα διαβώ μέσα κει  όπου χάνεται το τρένο. Αυτό  το  τρένο που, κοινό το έχει μυστικό,  για κάποια συντριβή μεγάλη μ' ετοιμάζει. 

Poem by the sea

RV

Μια ελαφριά φαγούρα στον αυχένα μού θύμισε το ραντεβού που είχα με την γκιλοτίνα.