Chris Impellitteri - Somewhere over the rainbow

Chris Impellitteri (born September 25, 1964) is the lead guitarist and founder of the heavy metal band Impellitteri. In 2008 Guitarworld Magazine officially named Chris Impellitteri as one of the Fastest Guitarists of all time. Included in the ranking were Eddie Van Halen, Rhandy Rhoads, and Yngwie Malmsteen.^[1] In (2003), Guitar One Magazine voted Chris Impellitteri the 2nd fastest guitar shredder of all time followed by Yngwie Malmsteen as the 3rd fastest shredder.^[2]
(Wikipedia)

Σαν τον Ντάννυ Ντε Βίτο

Μεσάνυχτα περασμένα, για την ακρίβεια 1 και κάτι και θα έπρεπε να έχω τελειώσει με την ατομική μου υγιεινή, ώστε να απομείνουν οι γνωστές τελετουργίες πριν πέσω για ύπνο.  Συνήθως όλα αυτά έχουν τελειώσει μέχρι την επόμενη συνάντηση τών δεικτών τού ρολογιού στον τοίχο, δηλ στις 2.11 περίπου. Αυτή η στιγμή είναι για μένα το τέλος τής ημέρας εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Ας μην επεκταθώ όμως περισσότερο πάνω στο θέμα. Αυτό που απόψε αναστάτωσε το ωράριό μου ήταν το τηλεφώνημα  που δέχτηκα, παραδόξως στο σταθερό τηλέφωνο. Η αντρική φωνή ήταν αστεία και αγχώδης, κάπως καθησυχαστική κι έμοιαζε με τού Ντε Βίτο τη φωνή :

_ Άκου, μείνε ήρεμος όπως είσαι, προσπάθησε να καταλάβεις χωρίς να αρχίσεις τις υστερίες. Έχω εδώ, στην κατοχή μου, ένα από τα δάχτυλά σου, τον δεξιό σου μέσο. Έλεγξέ το, θα δεις πως λείπει. Σου συνιστώ ψυχραιμία, είναι σε καλά χέρια το δάχτυλό σου. Πιάνεις το ευφυολόγημα;

_ Χμμμ, ναι , το βλέπω μόλις τώρα πως λείπει. Γι' αυτό ένιωθα κάπως παράξενα όλη μέρα όταν χρησιμοποιούσα το δεξί μου χέρι... Ένα μούδιασμα αλλά, ξέρεις, αυτό το δάχτυλο δεν το πολυχρησιμοποιώ τελευταία. Μα πες την αλήθεια:  εσύ κρατάς όμηρο το δάχτυλό μου ή είσαι εσύ, το ίδιο μου το δάχτυλο, που μιλάει;

_ Εξυπνάδες...Το κατάλαβες, ε; Από την αρχή κατάλαβες πως σου μιλώ εγώ και κάνεις τον ψύχραιμο για να με πικάρεις. Αφού λοιπόν το αναγνωρίζεις πως πιά δεν με χρησιμοποιείς καθόλου, κάτι είναι κι αυτό. Τουλάχιστον μπορώ να νιώθω πως για σένα είμαι κάτι σαν σκωληκοειδής απόφυση. Δεν με αισθάνεσαι καθόλου αλλά ξέρεις πως βρίσκομαι στο σώμα σου.

_ Μη μού κάνεις σκηνές τώρα βραδιάτικα. Γύρνα πίσω γιατί ετοιμάζομαι να πέσω στο κρεβάτι. Το ξέρεις πως σ' έχω ανάγκη πιό πολύ κι από τη σκωληκοειδή μου απόφυση κι ας είναι μία και μοναδική, ενώ από δάχτυλα έχω άλλα εννέα, ξέρεις και θα μπορούσα να σε γράψω...

_ Όλα τα δάχτυλα ίσα δεν είναι κι αυτό συνηγορεί υπέρ τής μοναδικότητος τού κάθε δαχτύλου. Όπως και να 'χει δεν είναι τρόπος αυτός να ζητάς από κάποιον να γυρίσει πίσω. Έτσι ξερά, χωρίς να ρωτήσεις καν το λόγο για τον οποίο έφυγε. Πρέπει να δείξεις καλή θέληση κι ίσως κάποια διάθεση να επανορθώσεις.

_ Μερικές εκφράσεις σου, εντελώς αμερικάνικα μού ακούγονται...κι η φωνή σου μού θυμίζει τον Ντε Βίτο. Λες και τον ακούω να λέει "Show some good will", "I wanna make it up to you". Σιχαίνομαι αυτή την ομιλία αλλά όντως, ναι, είμαι έτοιμος να ακούσω το λόγο τού φευγιού σου. Αναρωτιέμαι μήπως σε παραπλάνησαν, σε προσηλύτισαν τίποτα επιτήδειοι και σού φούσκωσαν τα μυαλά. Τι παράπονα μπορεί να είχες;

 _ Απλώς δεν έχει πλάκα να είναι κανείς "μέσος δάκτυλός" σου, καταλαβαίνεις; Τρίβομαι πάνω σε στιλό "διαρκείας", κουμπώνω τα κουμπιά σου, σηκώνω τ' απαίσια φερμουάρ σου, αλλάζω ταχύτητα στο παλιοαυτοκίνητό σου, τρίβομαι στο τιμόνι του, τρίβομαι στα χαρτονομίσματά σου, στα κορδόνια τών παπουτσιών σου, στ' αχαμνά σου, στις τσίμπλες σου, στα ψωμιά σου, τον πασατέμπο σου, καμιά φορά με χρησιμοποιείς σ' εκείνη την άσεμνη χειρονομία σου, με δαγκώνεις όταν εσύ κάνεις λάθος σε κάτι, με λερώνεις με σοκολάτα από τα σοκολατάκια σου, κρεμιέσαι στα μονόζυγα κι όλη η δύναμη "πέφτει" σ' εμένα, με σκονίζεις όποτε σε πιάνει η εμμονή σου με τη σκόνη στα έπιπλα, με βουτάς μέσα στη μπύρα σου όταν απρόσεκτος χώνεις το λεμόνι στο μπουκάλι σου...Θες κι άλλα να σού πω;

_ Εεεε, κάτσε, αυτά λίγο πολύ τα κάνουν όλα τα δάχτυλά μου. Μη μου μιλάς πάλι σαν τον Ντάννυ, έτσι;

_ Μην ξεχνάς πως "όλα τα δάχτυλα ίσα δεν είναι". Εγώ είμαι το πιό ψηλό και δυνατό! Είμαστε πολύ καιρό μαζί και δεν ήταν πάντα έτσι ανάμεσά μας...Παλιά, θυμάμαι, με έβαζες να χτυπώ απαλά τα πλήκτρα τού αρμόνιού σου ή κάποιου πιάνο κι ευχαριστιόμασταν κι οι δυό: "When the saints go marchin' in...", θυμάσαι; Ή πάλι έβαζες εμένα να αλλάζω το φύλλο τού βιβλίου που διάβαζες ή από συνήθεια με διάταζες να μετακινήσω τα σοβαρά κομμάτια στη σκακιέρα, ακουμπούσα κάποιο κρυστάλλινο ποτήρι για να πιείς, μού "έφερνες λουλούδια", δηλαδή για να πούμε την αλήθεια, άγγιζα από σπόντα κάποιο όμορφο λουλούδι...Ααα..."you don' t bring me floweeers". Όταν κάποιο αγκάθι με τρυπούσε, εγώ δεν παραπονιόμουν. Έβλεπα το ρομαντισμό τής στιγμής!

_ Ωραία...Γύρισε πάλι κοντά μου, εκεί που ανήκεις. Θα γίνω πιό καλός μαζί σου, θα δεις...

_ Όχι, όχι έτσι εύκολα. Θα μού υποσχεθείς κάτι με πάσα ειλικρίνεια. Έχω έναν απαράβατο όρο προκειμένου να γυρίσω.

_ Σ' ακούω...

_ Υπόσχεσαι να σταματήσεις να κοπανάς -εμένα και μόνο εμένα- πάνω στο πληκτρολόγιό σου, όταν κάτι θες να γράψεις σ' αυτό το σιχαμένο σου PC; Θα μάθεις να γράφεις σαν άνθρωπος, όπως όλοι, αλλά με 9 δάχτυλα;

_ Όλοι γράφουν με 10 δάχτυλα...τι "απαράβατος όρος" είναι αυτός;;;

_ Α, όχι, φίλε μου! Με 9 δάχτυλα...Εγώ θα γυρίσω μεν αλλά σκοπεύω να πάρω μια πολύυυ μεγάααλη άδεια από αυτήν ειδικά την αγγαρεία!

Η σχέση

Αφήστε με να χτυπήσω ελεύθερα το κεφάλι μου στον τοίχο. Μην μπαίνετε ανάμεσά μας.

Cantami, o Diva

Διάβασα σε ιταλικό site και μου έκανε εντύπωση η απάντηση που έδωσε (στη μέση μιάς συζήτησης γύρω από τα αρχαία κείμενα και τον τρόπο που αυτά διδάσκονται στο σχολείο) κάποιος μπλόγκερ.


Λέει λοιπόν:
Έπρεπε να το μάθω απ' έξω στο σχολείο κι ακόμα το θυμάμαι!!!!!!!!!


l'ho dovuta imparare a memoria a scuola e ancora me la ricordo!!!!!!!

Cantami, o Diva, del Pelìde Achille
l'ira funesta che infiniti addusse
lutti agli Achei, molte anzi tempo all'Orco
generose travolse alme d'eroi,
e di cani e d'augelli orrido pasto
lor salme abbandonò (così di Giove
l'alto consiglio s'adempìa), da quando
primamente disgiunse aspra contesa
il re de' prodi Atride e il divo Achille.
E qual de' numi inimicolli? Il figlio
di Latona e di Giove. Irato al Sire
destò quel Dio nel campo un feral morbo,
e la gente perìa: colpa d'Atride
che fece a Crise sacerdote oltraggio.
Degli Achivi era Crise alle veloci
prore venuto a riscattar la figlia
con molto prezzo. In man le bende avea,
e l'aureo scettro dell'arciero Apollo:
e agli Achei tutti supplicando, e in prima
ai due supremi condottieri Atridi:
O Atridi, ei disse, o coturnati Achei,
gl'immortali del cielo abitatori
concedanvi espugnar la Prïameia
cittade, e salvi al patrio suol tornarvi.

Δηλαδή:
Άνδρα μοι ένεπε μούσα, πολύτροπον, ως μάλα πόλλα... 
... 

Συναναστροφές με τους ανθρώπους

Ένας πατέρας είχε τέσσερα παιδιά και πολύ συχνά οι άλλοι τον ρωτούσαν ποιό απ' όλα αγαπάει περισσότερο. Εκείνος  απαντούσε "Τον τέταρτο φυσικά που είναι ωραίος κι έξυπνος, ο πρώτος είναι χαζούλης κι άσχημος, η δεύτερη είναι μόνο όμορφη και ούτε δουλειές ξέρει να κάνει, ο τρίτος μόνο έξυπνος αλλά καθόλου όμορφος".

Κάποια ο μέρα ο θεός πήρε από τη ζωή το τέταρτο παιδί τού ανθρωπάκου -το έξυπνο και όμορφο μαζί- και τον άφησε με τα υπόλοιπα τρία. Σύντομα ο περίεργος περίγυρος άρχισε να ρωτά τον χαροκαμένο πατέρα ποιό από τα τρία παιδιά που τού 'μειναν τώρα αγαπάει περισσότερο. Εκείνος απαντούσε "Το έξυπνο γιατί, αν και άσχημο, βοηθάει στα προβλήματα τής ζωής, προτείνει κάποιες λύσεις ειδικά τώρα που η ζωή έχει γίνει τόσο δύσκολη".

Κάποια μέρα ο θεός πήρε από τη ζωή και τον έξυπνο γιό τού ανθρώπου κι εκείνος απέμεινε με τα υπόλοιπα δύο του παιδιά: την  όμορφη αλλά καθόλου έξυπνη κόρη και το άσχημο, θεόχαζο αγόρι. Διπλό χτύπημα είχε δεχτεί ο πατέρας αλλά μετά από λίγο καιρό ο αχόρταγος περίγυρος άρχισε πάλι να τον ρωτά ποιό από τα δυο παιδιά που τού 'μειναν αγαπάει τώρα πιό πολύ. Ο διπλοχτυπημένος πατέρας απαντούσε πως εκείνος προτιμούσε την όμορφη κόρη γιατί, αν και δεν ήταν άξια για τίποτα, τουλάχιστον ομόρφαινε το ρημαγμένο σπίτι με το χαριτωμένο, αγγελικό πρόσωπό της και το φωτεινό της χαμόγελο που παρέμενε εκεί παρ' όλα τα βάσανα που είχαν χτυπήσει την οικογένεια.

Κάποια μέρα, όπως ήταν αναμενόμενο, ο θεός πήρε από τη ζωή και το όμορφο κορίτσι. Το χαμόγελό του, λέει, το πήρε ο διάολος σαν αντάλλαγμα για να συναινεί στα βάσανα που ο κάθε θεός στέλνει στους ανθρώπους. Έτσι ο πατέρας έμεινε μόνος με το άσχημο και χαζό του το παιδί, να κοιτούν ο ένας τον άλλον, ανίκανοι να τα βγάλουν πέρα και χωρίς καμμιά ομορφιά να στολίζει πιά το σπίτι. Άργησε να ξαναμιλήσει σε άνθρωπο ο πατέρας...

Όταν όμως συνήλθε λίγο, άρχισε πάλι τις συναναστροφές με τους ανθρώπους, που τρανά αποδείχτηκε πως είναι τα πλάσματα τα πιό επιδέξια στο να ξύνουν τις πληγές που ο κάθε θεός ανοίγει. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Αποδείχτηκε επίσης πως οι άνθρωποι είναι οι απεσταλμένοι, οι κατάσκοποι τού κάθε θεού που με τις  -τάχα γεμάτες ενδιαφέρον-  ερωτήσεις τους "ψαρεύουν" τις αδυναμίες τών άλλων ανθρώπων, ώστε να ξέρουν οι θεοί πού πρέπει να χτυπήσουν.