Αθλιτείς οίμαι...

«Ζητώ συγγνώμη…»

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012, 14:17

Μετά τον σάλο που προκλήθηκε με το σχόλιο της Βούλας Παπαχρήστου στο «twitter» η Ελληνίδα πρωταθλήτρια ζήτησε συγνώμη, μέσω του facebook.

«Όλα αυτά που συνέβησαν δεν με εκφράζουν. Είμαι Αθλήτρια τίποτε άλλο!! Δεν συνηθίζω να προσβάλω ποτέ κανέναν...δεν είμαι αυτής της ιδεολογίας! Ζητώ συγγνώμη αν άθελα μου προσέβαλα ανθρώπους! Δεν εχω καμία ανάμιξη με τα πολιτικά!!! Είμαι Αθλήτρια και μόνο!», αναφέρει η Παπαχρήστου.

Άλλη πληγή τής Ελλάδας είναι μετά τους πολιτικούς, τους ηθοποιούς, τα μοντέλα και ... οι αθλητές. Όλοι όσοι αποκτούν λίγη δημοσιότητα, σε τελική ανάλυση. Δημοσιότητα=Ασυλία...

Πολλοί οι ύποπτοι για αθέμιτες τακτικές... και με εφόδια τα τουίτερ και τα φέισμπουκ σκορπούν ολούθε την κοπριά που έχουν στο κεφάλι. Τράτζικ! ούτε ορθογραφία δεν ξέρουν. Η εξειδίκευση βλέπετε..."Αθλοιτείς ιμαι , δεν χροιαζέτε να ξάιρω ορθογραφοία".

Οδηγώ και ...τα σκέφτομαι

Αγαπητέ,

επικοινωνώ μαζί σας νιώθοντας την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τα συναισθήματά μου, όλη εκείνη τη φόρτιση που με καταλαμβάνει ενώ βρίσκομαι περί τα μέσα τής διαδρομής Βιέννη-Βερολίνο. Στο μυαλό μου ανακατεύονται οι σκέψεις όλων αυτών τών ημερών, γύρω από τη σωτηρία τής χώρας μου.

Καθώς το cdplayer παίζει "Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου...", συνεχίζω τη διαδρομή ανάμεσα στους λόφους αυτής τής χώρας με ένα φυλλαράκι μέντα κολλημένο στο κάτω χείλος μου. Οδηγώ και... τα σκέφτομαι κι αλλάζω ταχύτητα. Το φυλλαράκι ξεράθηκε κι έβαλα στο στόμα οδοντογλυφίδα. Σ' όλη αυτή τη διαδρομή έχω ένα άσχημο συναίσθημα. Μια χώρα που μας "κατείχε".

Μερικά χρόνια κατοχή τώρα...έτσι μάθαμε. Εδώ ο Τούρκος έκατσε 400 χρόνια. Τον είχαμε συνηθίσει όμως τον Τούρκο, γι' αυτό κράτησε τόσο η ...σχέση μας. Αυτός, ο Τούρκος, ήθελε την καλοπέρασή του και ένα σκυμμένο κεφάλι. Βλέπεις πού θέλω να καταλήξω...στα μισά τής διαδρομής που κάνω πνέει ένας άνεμος προόδου και σκέψης...φέρνει μια μπόχα από το λόφο τού Μπούχενβαλτ...με την οδοντογλυφίδα ανάμεσα στα δόντια, αλλάζω ταχύτητα.

Μπούχενβαλτ, επιστήμη, πειράματα, γνώση, βιομηχανική άνθιση. Δεν είναι Τούρκος αυτός που έρχεται πια για να μείνει. Έχει όρεξη για άπλωμα, ανάπτυξη, βιομηχανική άνθιση, γνώση, πειράματα, επιστήμη;...Ωχ! Πάλι αυτή η μυρωδιά από το λόφο τού Μπούχενβαλτ...χωρίς να το καταλάβω, το δεξί μου πόδι άρχισε να χορεύει ένα Βιεννέζικο βαλς πάνω στο γκάζι τού αμαξιού. Η Βιέννη όμως είναι πια αρκετά μακριά, πίσω μου.

Ο ένοικος και το κραχ

Πφφφ...πού είχα μείνει; Αααα, ναι...είχα αποφασίσει να ξαναδουλέψω μια ιδέα που είχα παρατήσει ανεκμετάλλευτη πριν σχεδόν 20 (!) χρόνια. Κλασική ιστορία από αυτές που το θέμα τους με προκαλεί να το δουλέψω. Θέμα που σε ...απειλεί, βάζει στοίχημα μαζί σου πως θα σε καταφέρει να ξεχαστείς και να "πέσεις" σε κοινοτυπίες ενώ εσύ νιώθεις ασφαλής.

Εδώ το ασυνήθιστο είναι ο λόγος για τον οποίο η ιδέα έμεινε τελικά τότε αδούλευτη. Θυμάμαι πως ο λόγος ήταν πολύ απλός: κάποιος, απάνω που ήμουν έτοιμος να προχωρήσω την υπόθεση, με έπαιρνε τηλέφωνο κι άρχιζε μια πολυλογία, λογόρροια κανονική. Η αλήθεια είναι πως καθόμουν και τον άκουγα με ενδιαφέρον γιατί υπήρχε μια καταστροφολογική ατμόσφαιρα στα λεγόμενά του.

Είμαι καλλιτέχνης, κύριοι, κι αντλώ -ακόμα κι από την πιο άσχετη μπουρδολογία- μια έμπνευση, μια ψηφίδα, ένα κομμάτι τού παζλ και το προσθέτω στην πλοκή τών διηγημάτων μου. Η ιδέα που είχα αρχίσει να ...μορφοποιώ τότε ήταν η εφιαλτική πραγματικότητα που ζούσε ένας άνθρωπος σαν εμάς που είχε ενοικιάσει το μισό από ένα διαμέρισμα το οποίο σαν σύνολο 220 τ.μ., τού ήταν άχρηστο και άρα ασύμφορο. Ευτυχώς μια κλειδωμένη πόρτα στη μέση χώριζε τα δυο μισά τού διαμερίσματος.

Να όμως που μόλις άρχιζα να γράφω ...ΝΤΡΙΙΙΝ! και να σου ο καταστροφολόγος: τη μια με τα οικονομικά, την άλλη με την ακρίβεια, μετά με την παγκοσμιοποίηση κ.ο.κ.
Πφφφ, καταστροφολογία αλλά όχι αυτή που με βοηθάει εμένα να προσθέσω λίγο μακάβριο στην ιστορία μου. Ζητώ στοιχεία που θα με εφοδιάσουν με το μακάβριο το σύντομο αλλιώς ο αναγνώστης θα κοιμηθεί.

Είδα κι έπαθα να τον πείσω πως δεν με αγγίζουν οι φόβοι του (εγώ -ο ιδιοκτήτης δηλαδή- νοίκιασα το μισό διαμέρισμα επειδή ολόκληρο μου ήταν άχρηστο, όχι πως δεν είχα λεφτά ή φοβόμουν πως θα χρεοκοπήσουμε). Μετά από 120 τηλεφωνήματα μαζί του κατάλαβα πως ο άνθρωπος αυτός δεν επρόκειτο να με τροφοδοτήσει με χρήσιμη καταστροφολογία.

"Έκλεισα" τότε, θυμάμαι, εκείνο το μυθιστόρημα με μια ευκολάντζα...Να, υποτίθεται πως η ενασχόληση τού ενοίκου με τα τεκταινόμενα στο άλλο μισό σπίτι, τού είχε προκαλέσει την ραγδαία και ολοκληρωτική αλωπεκία, είχε καραφλιάσει δηλαδή! Το είπα τότε και στον συνομιλητή μου "μα μου λες όλο σενάρια με τράπεζες, με γκρέμισμα τού καπιταλισμού...μα πού χωράνε αυτά σε ιστορίες αλλόκοτες; Έβαλα τον πρωταγωνιστή να ...καραφλιάζει. Τέτοια έλλειψη ιδεών έχω."

"Αδιανόητο...τι σχέση έχει;! Άκου να καραφλιάσει! Δεν καραφλιάζει έτσι κανείς...ενώ το κραχ τού 1929 συμβαίνει έτσι εύκολα - σναπ!" μου είπε ο συνομιλητής μου αλαζονικά και μού έκλεισε το ακουστικό, για τελευταία φορά.

Να αλλάξουμε κλίμα

Πριν την οικονομική εξαθλίωση έχει προηγηθεί -σαν γενική αναισθησία πριν από χειρουργείο- ένα μούδιασμα τών αντανακλαστικών (ακόμα και αυτού τής απο-φυγής) κι ένας εθισμός τών αισθητηρίων μας απέναντι στα δυσάρεστα ερεθίσματα. Ακόμα πιο πολύ εξορκίζονται τα δυσοίωνα ερεθίσματα. "Όλα τα έχουμε δει! Τι μένει ακόμα;"

Εξάλλου καλλιεργείται επί τούτου η νοοτροπία ότι "δεν είναι δυνατόν να ασχολούμαστε διαρκώς με τα προβλήματα", ότι "μια ζωή την έχουμε", ότι "δεν είναι καιρός για τέτοιες λύσεις". Η υπερπληροφόρηση σχετικά με τις βλαβερές συνέπειες τού καπνίσματος λ.χ. όπως και η απασχόληση τού μυαλού με δίαιτες, νέα παιχνίδια, παίζει ένα τέτοιο ρόλο.

Η αίσθηση που έχουμε, πως μπορούμε να ασχοληθούμε με όλες αυτές τις ανοησίες χωρίς να πωρωθούμε, είναι εντελώς ψεύτικη. Η εντύπωση πως κατέχουμε τον έλεγχο τού εαυτού μας μοιάζει με τον αυτοέλεγχο που έχει ένας αλκοολικός όταν ζητάει "ακόμα ένα!". Έχουμε αυτήν την αίσθηση εμείς. Ξέρουμε τι γίνεται στο σπίτι μας... "θα 'ναι από το έργο οι πυροβολισμοί..."
..............................................................................................................................................................

Άσχετο: αν είχε καρύδια ο κ. Ξηρός θα έπρεπε να αρνηθεί τις ιατρικές υπηρεσίες. Το κράτος δεν προσφέρει στους ...μέσους πολίτες του ούτε τα μισά χρήματα. Ο κ. αυτός πόσο έχει κοστίσει 10 χρόνια τώρα;

Σαν μικρό παιδί

Όμορφη που ήταν αυτή η ζωή...
Όχι μόνο νόημα είχε μα και σκοπό
Ξεκίνησα βαρυγγομώντας ένα πρωί
μα στα μισά τού δρόμου 
άνοιξα το βήμα μου - ευτυχώς!
Πρόλαβα, όταν σκοτείνιασε, να δω
άπειρες πολύχρωμες περιδινήσεις 
μακρινών βεγγαλικών στον ουρανό