Κ. Κλάββας / Ν. Ζαχά

Άλλη ζωή

Ήταν κάποιος και ζούσε στην ίδια γειτονιά με κάποιον άλλον. Και οι σχέσεις τών δυο ήταν όλο έριδες, ένα μίσος τελικά, που όμως οι δύο δεν άφηναν να "βγαίνει προς τα έξω". Οι γύρω τους παρόλα ταύτα περίμεναν ανά πάσα στιγμή να αρπαχτούν οι δυό τους, ευκαιρίας δοθείσης.
Κι όμως τίποτα. Ποτέ τίποτα, έως τη μέρα που ο ένας από τους δύο απεβίωσε. Δειλά δειλά τότε ο άλλος που είχε απομείνει, άρχισε καθημερινά να βρίζει αναφανδόν χυδαία τον άλλον.
Ο περίγυρος άρχισε πάλι να ασχολείται με αυτό το μίσος. Λες και τώρα που δεν ανήκαν στον ίδιο κόσμο, είχε φουντώσει ο πόλεμος.
Κάποτε πέθανε και ο δεύτερος, έχοντας διατηρήσει άσβεστο το μίσος για τον πρώτο μέχρι το τέλος.
"Άν υπάρχει άλλη ζωή και συναντηθούν οι δυό τους, στοιχηματίζω πως εις τους αιώνας τών αιώνων δε θα σταματήσουν να κατασπαράζονται. Αν συναντηθούν, βέβαια...". Όλοι έκαναν αυτή τη μαντεψιά...
Και υπήρχε άλλη ζωή (αποδείχτηκε πως αυτή που ζούμε δεν είναι παρά ένα προσχέδιο, μια προσομοίωση τής άλλης) και οι δυό τους συναντήθηκαν πολύ σύντομα στους ουρανούς. Μόνο που δεν ασχολήθηκαν ο ένας με τον άλλον περισσότερο από όσο ασχολιόντουσαν, ούτε βέβαια αλληλοκατασπαράχτηκαν. Την ίδια στάση τήρησαν ο ένας απέναντι στον άλλον, αποδεικνύοντας πως δεν αλλάζει χαρακτήρα και συνήθειες ο άνθρωπος, ακόμα κι όταν περάσει σε άλλη ζωή.

Ο Ντολτσεβίκος

Κάποτε κατηφόρισαν τα όρη
με βήμα βαρύ και άγρια όψη
οι μπολσεβίκοι
και είχαν μπροστά τους έργο τραχύ
να σωθούν όλης τής γης οι φτωχοί
τού Λαού είναι η νίκη

"Αν τον κόσμο πλέρια γνωρίζεις
μπορείς από μένα να πιαστείς
να πιστέψεις πως θα σε σώσει
μόνο ένας βέρος κομουνιστής"

Είχε πιο πολλά από διακόσια κουστούμια
συλλογή από πίπες ο αρχηγός
πανάκριβες μάρκες από ρολόγια
ακριβά γούστα, ένας ντολτσεβίκος σωστός

Το νέο σπίτι (τελευταία κατοικία;)

Μην το κάνεις αυτό με την οθόνη τής τηλεόρασής μου. Κάθε μέρα, με αυτό
το πράσινο φώς που μού στέλνεις, με τρομάζεις. Με τρομάζεις με τα όνειρά σου,
με τα χρόνια που πέρασες περιμένοντας να έρθει η στιγμή που θα μπορέσεις κι εσύ
να ονειρευτείς. Για μένα είναι πολύ στενάχωρο να σε βλέπω με εκείνα τα γκρίζα γένια, με
την παλάμη σου ακουμπισμένη στο στήθος, την αγωνία στα μάτια, σαν να άρχισε
εκείνος ο πόνος στο στήθος...Η ηλικία έφερε και τη στηθάγχη. Ύστερα η γκρίνια, το
παραλήρημα πως σε κατατρέχουν...αγρίεψε το βλέμμα σου, σαν τού παρανοϊκού, που
κοιτά λοξά.
Τόσα χρόνια, τόσα δάκρυα...τόσες άσπρες τρίχες στα γένια σου. Περίμενες το σπίτι
σου. Έρχεται τώρα μα εσύ έχεις πια γεράσει. Δείχνεις λες και άργησες τόσο πολύ...

Θεός φυλάξοι

Η ζωή έχει μια τάξη, μια σειρά...δεν παραπονιέμαι, τέλος πάντων. Οι σχέσεις μας,
οι κινήσεις μας έχουν μια αρμονία.Τίποτε στην τύχη...παίρνω για παράδειγμα την
επιστροφή τού καθενός από μας στο σπίτι του. Να, για παράδειγμα, επιστρέφοντας
βλέπω κάποιον να μπαίνει στην πολυκατοικία, οπότε σταματώ μια δεκαριά μέτρα
πίσω του, έως ότου περάσουν μερικά λεπτά και πάρει το ασανσέρ. Τότε μπαίνω εγώ στην πολυκατοικία και περιμένω το ασανσέρ. Περιμένοντας κοιτάζω μια δεκαριά μέτρα πίσω
μου και βλέπω κάποιον να κρυφοκοιτάζει ανυπόμονα προς το μέρος μου, περιμένοντας
τη σειρά του να μπει. Έως ότου έρχεται η σειρά μου να πάρω το ασανσέρ. Μπαίνω και
πιέζω το κουμπί.

Είμαι σίγουρος πως τώρα μπροστά στην πόρτα τού ασανσέρ στο ισόγειο, καθώς και μια
δεκαριά μέτρα πιο πίσω θα στέκονται -αντίστοιχα- δυο άνθρωποι...Και θα στέκονται όλη μέρα.
Σε μια τάξη...