Ο εμβρόντητος

                                          

Καημένα τα μάτια σου που, ευκολόπιστα κι αγαθιάρικα (αυτά μάλιστα), στράφηκαν στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα κοιτώντας εκ περιτροπής προς το βορρά, τη δύση, το νότο, την ανατολή και πάλι το βορρά...Μέχρι που ανακάλυψες πως αν για κάπου αποδράμε, αυτό το "κάπου" πρέπει να είναι μονάχα η πατρίδα. Δεν αξίζει ν' αποδρά κανείς γι' αλλού. Εξοδος και Ιουδαίοι.

Βέβαια θα πίστεψες πως αν δεν φεύγει κανείς με όνειρα περήφανα, με όνειρα λαχτάρας, τότε δεν αξίζει τόσο να σπάει το κεφάλι του για να βρει πού να πάει και πώς. Σωστά...με ξεφτίλα, μωρέ, πως μπορείς να μολύνεις μια φυγή, την υπέρτατη καλλιτεχνία που υπάρχει πριν το τέλος μιας ζωής;

Πάει καλά ...μάλλον δεν είχα καταλάβει πως για μεγάλα πράγματα άξιος ποτέ δεν ήσουν κι ούτε ποτέ θα 'σαι. Η μητέρα μιας μετριότητας μισή μετριότητα αξίζει. Το ταξίδι τής απόδρασης, εκείνο το τιμημένο σαν χαρακίρι, λίγοι μόνο πια αξίζουμε να το κάνουμε. Μα πρώτα ας αποκόψουμε τις ρίζες, ας μην κυκλοφορεί κοινό αίμα ανάμεσά μας. Όσο στο αίμα μου κυκλοφορούν υπνωτικά και αλκοόλ, εμβρόντητος θα μένω και στους περιπάτους μου τραίνα που περνούν θα ακούω, ενώ ξυπόλητος θα περπατώ στις παραλίες. Και η βάρκα μου θα μένει κάπου εκεί δεμένη.

Ink blot

 Ω! Ορίστε...Είδατε τώρα;

Αφήσαμε κάποτε έναν λεκέ

απάνω στο χαλί - μια πιτσιλιά

σαν ένα ink blot

Εκείνη η συνάντηση ήταν ένα τεστ

δίχως συμπέρασμα και εξήγηση

χωρίς απάντηση

Ας την δούμε τότε ως κάτι

που θα στεγνώσει

που δεν θα είναι πιά εδώ

θα εξατμιστεί απαρατήρητη

καθώς θα πλησιάζει η άνοιξη

και η εποχή

που όλοι μαζεύουν τα χαλιά

Εμείς αφήσαμε το στίγμα μας

Chanson des vieux amants

 

Τρίκυκλο

 Μέσα στο κλουβί είναι δυό πουλιά, τσακώνονται καθημερινά και έχει καθένα την γωνιά του όπου πάει και κάθεται μετά το καυγαδάκι τους. Σε ένα τόσο όμορφο κλουβί, με κάγκελα χρωματιστά και στιλπνά, καθένας μας θα ξέχναγε τα βάσανά του καί τα όνειρά του ακόμη, αυτά από τα οποία ποτέ δεν θα απαλλαγεί. Με ένα "δεν βαριέσαι, έχουμε καιρό, ες αύριον τα σπουδαία" περναει ο καιρός και μοιάζει θάλασσα χωρίς βυθό. Μα μιας και το κλουβί αυτό κρεμασμένο είναι σε ένα τρίκυκλο που όλο και ταξιδεύει, αναρωτιέμαι αν τα δυο πουλάκια φευγαλέα αισθάνονται τον φόβο ότι όλα αυτά θα  τελειώσουν αιφνιδίως. Η ταχύτητα τού τρικύκλου μετρά τον χρόνο, όχι οι καυγάδες τους.

Πεζοπόρος

Ένα φλυτζάνι, ενθύμιο τουριστικό, βρίσκω κάπου στην κουζίνα. Φιγούρες και σκιές ζωγραφίζει πάνω στα τοιχώματά του ο ζεστός καφές, δεν κάνει κρύο έξω... μπορώ να τον πιώ μονορούφι πριν καν να φέξει. Πέντε και μισή π.μ. η ώρα και σε αθλητικά παπούτσια πολυκαιρισμένα δένω σφιχτά τα κορδόνια. Κι έπειτα ανοίγω την πόρτα, βγαίνω στο λυκαυγές, πεζοπόρος που πάει να συναντήσει τον ήλιο .

Πηγαίνω όλο και πιο γοργά λες και περπατώ μαζί σου. Σαν να με είχες προσπεράσει από ώρες σε βλέπω αχνά μακριά μπροστά μου. Μέσα στο ελαφρύ μου λαχάνιασμα, στις γρήγορες αναπνοές, επιταχύνω ξαφνικά και αρχίζω μια μάντρα:

"Να με πας, να με πηγαίνεις, να σε βλέπω μπροστά μου, κάνε την καρδιά μου να χτυπά για να σε ακολουθώ για πάντα, να μην φτάνουμε ποτέ πουθενά και να παίρνει η καρδιά μου αίμα από το δικό σου"