Την επομένη τον συνάντησα και σαν από στοργή μου ήρθε αυθόρμητα να τον φιλήσω σταυρωτά. Αφού θυμηθήκαμε όλους τους γνωστούς, ζωντανούς και πεθαμένους, ήρθε η ώρα να παραγγείλουμε καφέ και να αρχίσουμε τη συζήτηση. Τη συζήτηση που εγώ τόσο περίμενα και που εκείνος δέχτηκε πρόθυμα να κάνουμε, θέτοντας ευγενικά έναν όρο: "Μη φάμε κι όλη την ώρα μας με την καβλάντα..."
-Πες τίποτ' άλλο βρε Α... Πως άντεξες εκεί; Τι σε κράτησε όρθιο 5 χρόνια εκεί μέσα;
-Να σου πω...δεν ξέρω αν μπορείς να πεις πως έμεινα όρθιος ούτε αν την έβγαλα καθαρή. Μην το περιορίζεις όμως σε μένα. Ξέρω αρκετούς που κατάφεραν να μείνουν ακέραιοι και να μη λυγίσουν. Γελάω, ξέρεις, μ' αυτούς που λένε πως το "κλαδί που λυγίζει στον αέρα καταφέρνει να μη σπάσει ενώ εκείνο που δε λυγίζει...κρακ!". Εκεί μέσα "λυγίζω" σημαίνει "σκύβω" κι όποιος σκύβει, ξέρεις. Χραπ!
-Κι όταν σκέφτεσαι πως υπάρχει κάπου ένα χαρτί που γράφει πως θα είσαι πάλι ελεύθερος το 2020, τότε πως δε λυγίζεις; Κάτι πρέπει να σε κρατάει. Κάποια ελπίδα, μιά αυταπάτη, μιά υπόσχεση;
-Όποιος μένει όρθιος εκεί, όντως τρέφεται από κάποια ελπίδα. Δεν έρχεται απ' έξω όμως αυτή η ελπίδα αλλά από μέσα τους. Δεν ξεπηδάει από τους τοίχους και τα κάγκελα. Όλα αυτά είναι στενάχωρα. Ξέρεις γιατί κρεμάνε στους τοίχους πόστερ με αχανείς παραλίες, ψηλά βουνά, ατέλειωτα λειβάδια; Γιά να μένει ζωντανή η οπτική ανάμνηση του "μακριά από δω" που πάει μαζί με το "έχω δρόμο να τρέξω" που πάλι σημαίνει πως δεν υπάρχει μόνο το "εδώ και τώρα". Τι; Μη μου πεις πως πιστεύεις στ' αλήθεια αυτές τις μαλακίες που λένε πως οι φυλακόβιοι διακοσμούν τα κελιά τους με γυμνές γυναίκες...
-Έτσι δε βλέπουμε στις ταινίες, στις γελοιογραφίες. Κάτι σαν τους στρατιώτες δεν είναι κι αυτοί;
-Όχι μωρέ. Τι στρατιώτες και βλακείες...Νομίζεις πως κάθονται και κλαίνε τη μοίρα τους σαν τους στρατιώτες ή σαν τους Έλληνες φοιτητές στο εξωτερικό που κλαψουρίζουν επειδή δεν έχουν τη μαμά τους να τους σιδερώσει τα σώβρακα; Οι πιό πολλοί απ' αυτούς θα πιάσουν τη χλωρίνη να καθαρίσουνε τους τοίχους του κελιού τους και θα κοιτάξουν να στριμώξουν κανένα βρωμιάρη που δεν πλένεται και βρωμάει.
-Καλά όλα αυτά αλλά σκέφτομαι πως στην ουσία κοιτάζουν ο καθένας την πάρτη του κι αυτό δεν είναι και τόσο ελπιδοφόρο. Θα μου άρεσε να τους σκέφτομαι ενωμένους γιατί έχουν να περάσουν ένα μέρος της ζωής τους μαζί. Θα μου άρεσε να ελπίζουν σε κάτι πέρα από τη χλωρίνη, να παίρνουν δύναμη όχι μόνο από τα πόστερ στους τοίχους αλλά κι από κάτι άλλο. Την κοινωνική αλλαγή ας πούμε. Ή και την πολιτεία, το ποιός κυβερνάει. Στο κάτω-κάτω η πολιτεία νοιάζεται γι' αυτούς. Ένα μέρος της τουλάχιστον...
-"Η κοινωνίααα, η πολιτείααα...". Ξέρουν πιό καλά από όλους πως κοινωνική συνείδηση δεν υπάρχει κι άρα δεν υπάρχει και κοινωνία. Ένα πλήθος υπάρχει που θα τους κοιτάζει χωρίς να ξέρει να ερμηνεύσει την κάθε τους πράξη ή πάλι θα ερμηνεύει λάθος την κάθε τους πράξη. Κάθε μέρα τους απομακρύνει και πιό πολύ από τους "έξω από τους τοίχους". Ξαναδιάβασε την τελευταία σελίδα του "Ο Ξένος". Προσεγγίζει πολύ πετυχημένα την ψυχολογία των βαρυποινιτών. Γι' αυτούς σου μιλάω. Εκείνους που εκεί μέσα τους αποκαλούν "συνειδητοποιημένους". Πρόκειται γιά αμπελοφιλόσοφους βέβαια αλλά σου δίνουν την εντύπωση πως έχουν δει "το φως".
-Δηλαδή δεν αντλούν καμμιά δύναμη από εμάς που θέλουμε πιό ανθρώπινες συνθήκες γιά εκείνους;
-Δε θα το έλεγα. Ξέρεις, καμμιά φορά έρχονταν πολιτικοί για να ακούσουν τα προβλήματα των κρατουμένων κι αυτοί ρωτούσαν ο ένας τον άλλον: "Ποιοί είναι αυτοί,ρε;". "Ξέρω γω, τίποτα μαλάκες της Ν.Δ. ή του Συνασπισμού θα' ναι", απαντούσαν οι άλλοι.
-Κι όλες αυτές οι πορείες που κάνουν οι αντιεξουσιαστές για χάρη τους, δεν τους "αγγίζουν" καθόλου;
-Μπα! Τότε λένε "Ξέρω γω; τίποτα μαλάκες αναρχοαυτόνομοι θα' ναι μαζεμένοι και κάνουν φασαρίες".
-Αυτό το τελευταίο με αποκαρδιώνει. Πίστευα πως από αυτό το νοιάξιμο θα άλλαζαν τρόπο σκέψης. Θα καθάριζε λίγο η ψυχή τους από τη μαυρίλα και τη μιζέρια του κόσμου τους...
-Με αυτά "θα καθάριζε η ψυχή τους"; Μπα! Υπάρχει καθαριστικό πιό δυνατό από τη χλωρίνη; Αυτή που καθαρίζει το κελί τους εννοώ...Μην το πάρεις μεταφορικά. Πάμε τώρα, γιατί θέλω να "πέσω" νωρίς; Θα τα ξαναπούμε...
17 Μαρτίου, 2010
16 Μαρτίου, 2010
Φυλακές - Απρόσμενη εξέλιξη
Λοιπόν, ο τελευταίος που θα φανταζόμουν πως παρακολουθεί αυτό το blog με τους ελάχιστους αναγνώστες ήταν ένας πολύ παλιός φίλος που είχα χρόνια και ζαμάνια να τον δω: ο κ. Α.! Μου το έθεσε υπ' όψιν ο ίδιος στο τηλεφώνημα που δέχτηκα λίγο μετά τα μεσάνυχτα.
"Έλα, καλησπέρα..." είπε με τη χαρακτηριστική του προσωδία. "Καλησπέρα, βρε Α.!" είπα κι εγώ με τη δική μου. Ταυτόχρονα κλείνω και το καπάκι του laptop, λες και θα έβλεπε ο Α. τι έκανα... Πήγε στράφι έτσι ένα σχολιάκι πικρόχολο που ετοιμαζόμουν να στείλω σε κάποια ανάρτηση.
Τέλος πάντων, αφού είπαμε επί τροχάδην τα σπουδαιότερα νέα των τελευταίων ετών, ρώτησα πως και με θυμήθηκε τέτοια ώρα.
-Εσύ γράφεις αυτό το μπλοκ που λέγεται "κλάουνζ ιν...οφ δε μίρρορ", κάπως έτσι. Ε;
-Έλα βρε Α., τώρα...Με τι κάθομαι κι ασχολούμαι, θα μου πεις. Ε, εντάξει, τι σε πειράζει εσένα; Κοίτα, δεν το έχω πει σε κανέναν από τους γνωστούς μου και δε θέλω να το μάθουν. Καλά, εσύ πως το βρήκες;
-Έβαζα στην αναζήτηση διάφορα και βρέθηκα στο μπλοκ, το γκλοπ αυτό, το "κλαους ιν δε γουίντοουζ" και διάβασα την εξάρτηση που έβαλες, την τελευταία, για τις φυλακές- αθέατος κόσμος κ.λπ.
-Φυλακές-παράλληλος κόσμος...Δε μου λες, Α., σταμάτησες πάλι τα φάρμακά σου ρε, για να γυρίσουμε πάλι στα γνωστά;
-Άσε τα φάρμακα και άκου: κάτι πήγες να πεις για τις φυλακές, σωστά τα είπες αλλά έτσι που τα έγραψες μου θυμίσανε κάτι από περιοδικό του Ονήσιμου, κάτι από ρεπορτάζ του Τσίμα ... Παπαριές, δηλαδή.
-Ε, εντάξει...γι' αυτό με πήρες; Γράψε σχόλιο κάτω από την ... εξάρτηση και πες πως δε σου άρεσαν αυτά που διάβασες. Γράψε ότι είναι καλύτερα να σχολιάζω την επικαιρότητα κ.λπ. Κοίτα μη γράψεις σκέτο "παπαριές". Βάλε και λίγη σάλτσα.
-Κάτσε, ρε μυγιάγγιχτε...Αμέσως αρπάζεσαι. Δεν αλλάζεις εσύ. Γι' άλλο σε πήρα. Πως να στο πω...Ξέρεις, χάθηκα μερικά χρόνια,ε; Ναι, όχι... κανείς γνωστός δεν το ξέρει, ε! όπως δεν ξέρει κανένας γνωστός πως εσύ έχεις αυτό το μπλονκ -ακριβώς το ίδιο- κανένας γνωστός δεν ξέρει πως τα 5 αυτά χρονάκια που χάθηκα ήμουνα μέσα, στηηη...φυλακή.
-Τι μου λες! Και...
-Μην αρχίσεις τώρα τα "τι έκανες;". Να σε βοηθήσω έλεγα.
-Σε τι, ρε Α.; Δε βλέπεις τα χάλια σου; Από το τρελάδικο, στη φυλακή...με παίρνεις πιωμένος και... "θα με βοηθήσεις";
-Γιατί όχι; Για τις φυλακές δε θέλησες να γράψεις; Εγώ θα σου πω ιστορίες...με πολιτικά, με σεξ, με τρέλα...και αγριάδα. Λέγε, θες;
-Θέλω...θέλω.
-Κουφαλίτσα! Το ήξερα...Νύσταξα τώρα. Άλλη φορά. Καληνύχτα.
-Ε πες κάτι!
-Καληνύχτα, είπαμε.
Η συνομιλία τέλειωσε. Έτσι ήταν μια ζωή ο Α. Εκεί που σου μίλαγε, λες κι έπεφτε ο διακόπτης...σου ανανέωνε το ραντεβού μετά από μέρες, εβδομάδες ή και χρόνια.
"Έλα, καλησπέρα..." είπε με τη χαρακτηριστική του προσωδία. "Καλησπέρα, βρε Α.!" είπα κι εγώ με τη δική μου. Ταυτόχρονα κλείνω και το καπάκι του laptop, λες και θα έβλεπε ο Α. τι έκανα... Πήγε στράφι έτσι ένα σχολιάκι πικρόχολο που ετοιμαζόμουν να στείλω σε κάποια ανάρτηση.
Τέλος πάντων, αφού είπαμε επί τροχάδην τα σπουδαιότερα νέα των τελευταίων ετών, ρώτησα πως και με θυμήθηκε τέτοια ώρα.
-Εσύ γράφεις αυτό το μπλοκ που λέγεται "κλάουνζ ιν...οφ δε μίρρορ", κάπως έτσι. Ε;
-Έλα βρε Α., τώρα...Με τι κάθομαι κι ασχολούμαι, θα μου πεις. Ε, εντάξει, τι σε πειράζει εσένα; Κοίτα, δεν το έχω πει σε κανέναν από τους γνωστούς μου και δε θέλω να το μάθουν. Καλά, εσύ πως το βρήκες;
-Έβαζα στην αναζήτηση διάφορα και βρέθηκα στο μπλοκ, το γκλοπ αυτό, το "κλαους ιν δε γουίντοουζ" και διάβασα την εξάρτηση που έβαλες, την τελευταία, για τις φυλακές- αθέατος κόσμος κ.λπ.
-Φυλακές-παράλληλος κόσμος...Δε μου λες, Α., σταμάτησες πάλι τα φάρμακά σου ρε, για να γυρίσουμε πάλι στα γνωστά;
-Άσε τα φάρμακα και άκου: κάτι πήγες να πεις για τις φυλακές, σωστά τα είπες αλλά έτσι που τα έγραψες μου θυμίσανε κάτι από περιοδικό του Ονήσιμου, κάτι από ρεπορτάζ του Τσίμα ... Παπαριές, δηλαδή.
-Ε, εντάξει...γι' αυτό με πήρες; Γράψε σχόλιο κάτω από την ... εξάρτηση και πες πως δε σου άρεσαν αυτά που διάβασες. Γράψε ότι είναι καλύτερα να σχολιάζω την επικαιρότητα κ.λπ. Κοίτα μη γράψεις σκέτο "παπαριές". Βάλε και λίγη σάλτσα.
-Κάτσε, ρε μυγιάγγιχτε...Αμέσως αρπάζεσαι. Δεν αλλάζεις εσύ. Γι' άλλο σε πήρα. Πως να στο πω...Ξέρεις, χάθηκα μερικά χρόνια,ε; Ναι, όχι... κανείς γνωστός δεν το ξέρει, ε! όπως δεν ξέρει κανένας γνωστός πως εσύ έχεις αυτό το μπλονκ -ακριβώς το ίδιο- κανένας γνωστός δεν ξέρει πως τα 5 αυτά χρονάκια που χάθηκα ήμουνα μέσα, στηηη...φυλακή.
-Τι μου λες! Και...
-Μην αρχίσεις τώρα τα "τι έκανες;". Να σε βοηθήσω έλεγα.
-Σε τι, ρε Α.; Δε βλέπεις τα χάλια σου; Από το τρελάδικο, στη φυλακή...με παίρνεις πιωμένος και... "θα με βοηθήσεις";
-Γιατί όχι; Για τις φυλακές δε θέλησες να γράψεις; Εγώ θα σου πω ιστορίες...με πολιτικά, με σεξ, με τρέλα...και αγριάδα. Λέγε, θες;
-Θέλω...θέλω.
-Κουφαλίτσα! Το ήξερα...Νύσταξα τώρα. Άλλη φορά. Καληνύχτα.
-Ε πες κάτι!
-Καληνύχτα, είπαμε.
Η συνομιλία τέλειωσε. Έτσι ήταν μια ζωή ο Α. Εκεί που σου μίλαγε, λες κι έπεφτε ο διακόπτης...σου ανανέωνε το ραντεβού μετά από μέρες, εβδομάδες ή και χρόνια.
15 Μαρτίου, 2010
14 Μαρτίου, 2010
Φυλακές - παράλληλος κόσμος
Στα μάτια των ανθρώπων που το όλο σύστημα (οι συγκυρίες, οι διαλυμένες οικογένειες, οι αυστηροί νόμοι) έστειλε στη φυλακή, συνάντησα συχνά την κατανόηση, το πραγματικό χαμόγελο, την αξιοπρέπεια σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο τη συναντώ στους "απ' έξω". Παράλληλος κόσμος...
Χρειάζεται βέβαια πολύς καιρός για να βγάλεις από το μυαλό σου ότι εκεί μέσα είναι όλα τα λαμόγια και όλη η καφρίλα. Χρειάζεται πολύς καιρός για να καταλαγιάσει ο φόβος που νιώθεις απέναντι στο δολοφόνο, τον πατροκτόνο, τον αδελφοκτόνο, τον κατά συρροή δολοφόνο ακόμα και τον τρομοκράτη.
Χρειάζεται πολύς καιρός για να σταματήσεις να νιώθεις οίκτο για τα "πρεζάκια" που από τα 12 τους χρόνια πιάσανε στα χέρια τους το χασίσι και στα 14 εξαρτήθηκαν κιόλας από την ηρωίνη, πέρασαν στην κόκα, τη φρήμπα, το αλουμινόχαρτο κ.λπ.
Όλα τα παραπάνω, η απαξίωση, ο φόβος, ο οίκτος είναι συναισθήματα που σε εμποδίζουν να δεις μπροστά σου τον Άνθρωπο πίσω από τις σιδερένιες πόρτες, αυτόν που πολλές φορές ακόμα και ο "προοδευτικός" τύπος έχει στολίσει με χαρακτηρισμούς όπως "ο νέος Κάιν", "η σύγχρονη Μήδεια", "ο δράκος".
Με τον καιρό μαθαίνεις ότι μετά τα επισκεπτήρια, όταν έχουν συναντήσει πίσω από βρώμικα τζάμια μια μάνα, έναν πατέρα, δυό παιδιά γυρνάνε στους θαλάμους τους δακρυσμένοι. Ύστερα μαθαίνεις πως στο κελί των 4, 5 ή 6 ατόμων, όταν γυρίσει ο κλαμένος, θα τη μοιραστούν τη νύχτα. Θα φυλάξουν οι άλλοι καραούλι μην κάνει ο στεναχωρημένος "καμμιά μαλακία". Η έκφραση αυτή ανάμεσα στους φυλακισμένους σημαίνει "απόπειρα αυτοκτονίας".
Ύστερα θα δεις τα απλοϊκά τους ποιηματάκια, στο χαρτί ή σε τατουάζ αυτοσχέδια φτιαγμένα από τα ελατήρια των στυλό, θα ακούσεις τον τσιγγάνο να τραγουδάει, θα ακούσεις τις φανταστικές τους ιστορίες για να δείξουν καθένας στους άλλους πως κάποτε ζούσε κι αυτός αξιοπρεπώς. Και είναι αυτές οι μυθοπλασίες που τις σέβονται όλοι κι ας ξέρουν πως είναι ψέματα.
Υπάρχουν και οι γραφικοί που όταν αρχίσουν τα δικά τους κάνουν τόση βαβούρα που διακόπτουν τις "φιλοσοφικές συζητήσεις" των άλλων ή τις διηγήσεις γι' αυτά που βλέπεις όταν πάρεις "ντάντουρα" ή μεθαμφεταμίνη. Μια παιδική χαρά γίνεται τότε η φυλακή και οι διάδρομοι αντηχούν από τα βραχνά τους χάχανα.
Χρειάζεται βέβαια πολύς καιρός για να βγάλεις από το μυαλό σου ότι εκεί μέσα είναι όλα τα λαμόγια και όλη η καφρίλα. Χρειάζεται πολύς καιρός για να καταλαγιάσει ο φόβος που νιώθεις απέναντι στο δολοφόνο, τον πατροκτόνο, τον αδελφοκτόνο, τον κατά συρροή δολοφόνο ακόμα και τον τρομοκράτη.
Χρειάζεται πολύς καιρός για να σταματήσεις να νιώθεις οίκτο για τα "πρεζάκια" που από τα 12 τους χρόνια πιάσανε στα χέρια τους το χασίσι και στα 14 εξαρτήθηκαν κιόλας από την ηρωίνη, πέρασαν στην κόκα, τη φρήμπα, το αλουμινόχαρτο κ.λπ.
Όλα τα παραπάνω, η απαξίωση, ο φόβος, ο οίκτος είναι συναισθήματα που σε εμποδίζουν να δεις μπροστά σου τον Άνθρωπο πίσω από τις σιδερένιες πόρτες, αυτόν που πολλές φορές ακόμα και ο "προοδευτικός" τύπος έχει στολίσει με χαρακτηρισμούς όπως "ο νέος Κάιν", "η σύγχρονη Μήδεια", "ο δράκος".
Με τον καιρό μαθαίνεις ότι μετά τα επισκεπτήρια, όταν έχουν συναντήσει πίσω από βρώμικα τζάμια μια μάνα, έναν πατέρα, δυό παιδιά γυρνάνε στους θαλάμους τους δακρυσμένοι. Ύστερα μαθαίνεις πως στο κελί των 4, 5 ή 6 ατόμων, όταν γυρίσει ο κλαμένος, θα τη μοιραστούν τη νύχτα. Θα φυλάξουν οι άλλοι καραούλι μην κάνει ο στεναχωρημένος "καμμιά μαλακία". Η έκφραση αυτή ανάμεσα στους φυλακισμένους σημαίνει "απόπειρα αυτοκτονίας".
Ύστερα θα δεις τα απλοϊκά τους ποιηματάκια, στο χαρτί ή σε τατουάζ αυτοσχέδια φτιαγμένα από τα ελατήρια των στυλό, θα ακούσεις τον τσιγγάνο να τραγουδάει, θα ακούσεις τις φανταστικές τους ιστορίες για να δείξουν καθένας στους άλλους πως κάποτε ζούσε κι αυτός αξιοπρεπώς. Και είναι αυτές οι μυθοπλασίες που τις σέβονται όλοι κι ας ξέρουν πως είναι ψέματα.
Υπάρχουν και οι γραφικοί που όταν αρχίσουν τα δικά τους κάνουν τόση βαβούρα που διακόπτουν τις "φιλοσοφικές συζητήσεις" των άλλων ή τις διηγήσεις γι' αυτά που βλέπεις όταν πάρεις "ντάντουρα" ή μεθαμφεταμίνη. Μια παιδική χαρά γίνεται τότε η φυλακή και οι διάδρομοι αντηχούν από τα βραχνά τους χάχανα.
13 Μαρτίου, 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)