ΔΙΑΒΑΣΑ.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ
Τίτλος: “Πολιτισμικό σοκ της Ελλάδας”
Αρθρογραφος.Κ.Boetig από το Focus on line
* Η μετάφραση από τα γερμανικά του άρθρου, έχει ως εξής:
“Η Ε.Ε. ζητάει από την Ελλάδα όχι μόνο μια σκληρή οικονομική πολιτική αλλά απαιτεί και αλλαγή της νοοτροπίας.
Οι ρίζες όμως της διαφορετικότητας είναι βαθιές και δεν θα αλλάξει τίποτα πέραν μιας αισθητικής εξωτερικής επέμβασης
Μπορούμε να καταλάβουμε τους Έλληνες;
Οι Έλληνες δεν γνωρίζουν προβλήματα προσαρμoγής. Έχουν κατακλείσει τον κόσμο ψήνοντας και τηγανίζοντας γύρω τους, και παίζοντας σε ρόλο κομπάρσου σε κάποια μικρά εργάκια. Σε αυτόν τον συμπαθητικό μικρό λαό που φαίνεται να χορεύει συνεχώς τον Ζορμπά και να γλεντάει, δεν εκπλήσσεται ο γνωστής των πραγμάτων καθόλου με όσα γίνονται.
Πώς και να εκπλήσσεται εξάλλου με έναν λαό που ανακατεύει ρετσίνι με κρασί, τυλίγει ρύζι με χορταρικά σε αμπελόφυλλα , παίρνει το ευρωπαϊκό κύπελλο σχεδόν χωρίς κανένα γκολ, αλλά γνώριζε πριν 2.500 χρόνια ότι η ύλη αποτελείται από άτομα και η γη περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο;
Οι Έλληνες ένιωθαν πάντα σαν τους γονείς του πολιτισμού και δεν δίσταζαν όμως να περνούν τα λεφτά των παιδιών τους. Σήμερα αυτό το κράτος μπαίνει στο γηροκομείο και δέχεται κηδεμόνα να το επιβλέπει.
Αλλά φυσικά αυτό δεν απασχολεί καθόλου τον Έλληνα πολίτη. Αυτός πότε δεν περίμενε κάτι από τον υπουργό του, πέρα από την ανταλλαγή της ψήφου του με την άδεια να κτίσει το αυθαίρετο του.
Δεν βαριέσαι σου λέει το ελληνικό κράτος θα επιβιώσει και χωρίς δική του κυβέρνηση. Εξάλλου γιατί να αλλάξει κάποιος όταν είναι τόσο τέλειος όσο ο Έλληνας.;
Γλώσσα και γραφή
Οι Έλληνες είναι μοναδικοί! Μόνο αυτοί γράφουν ελληνικά. Το να ξεφορτωθούν επιτέλους την 2500 χρονών παλαιά γραφή ούτε που το σκέφτηκαν πότε. Εξάλλου το ελληνικό αλφάβητο ήταν υπεύθυνο για την δημιουργία της λατινικής και κυριλλικής γραφής. Στο πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε ιδιαίτερα πάρα μόνο στην έννοια των λέξεων. Φυσικά στα σχολεία είναι κύριο μάθημα και διδάσκεται από την πρώτη Γυμνασίου. Είναι σαν να μαθαίναμε εμείς τα αρχαία γερμανικά η τα γοτθικά.
Έχουν φροντίσει όμως να διευκολύνουν τους ξένους τουρίστες τους με πινακίδες που αναγράφουν τις τοποθεσίες με λατινικά γράμματα, αν και σε μια απόσταση μερικών μέτρων θα δεις την ίδια ονομασία με τρεις διαφορετικούς τρόπους γραμμένη. Agia , Aghia, Αyia.
Οι κανόνες υπάρχουν για να τους παραβιάζουν. Στα μικρά όσο και στα μεγάλα.
Εγωισμός και αίσθηση του “εμείς”. Ο ένας εναντίον του αλλού, αλλά όλοι μαζί εναντίον του εχθρού.
Ο καθένας προσπαθεί στους δρόμους είτε με αυτοκίνητο είναι είτε με μηχανάκι, να κόψει την προτεραιότητα του αλλού.
“Ο ένας εναντίον του αλλού και όλοι μαζί ενάντια στον πεζό φυσικά”, είναι ο σκοπός.
Για να δοθεί μια λύση μπαίνει στη μέση ο τροχονόμος να ρυθμίσει την κίνηση. Και ξάφνου όλοι οι οδηγοί μαζί συμφωνούν και συνεργάζονται σε έναν εκκωφαντικό θόρυβο κορναρίσματος που τελικά οδηγεί τον τροχονόμο στην φυγή.
Με ελεύθερο το πεδίο λοιπόν πάλι οι οδηγοί επιδίδονται στο εγωιστικό τους έργο.
Μεταξύ τους βασικά οι Έλληνες μισιούνται.
Δεν είναι τυχαίο που στον ελληνικό εμφύλιο του 1944-1949 σκοτώθηκαν περισσότεροι Έλληνες απ’ ότι στον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.
Τον εισβολέα όμως τον αντιμετωπίζουν όλοι μαζί. Είτε Αριστεροί είναι είτε Δεξιοί.
Η μεγαλύτερη φιλοφρόνηση που μπορείς να αποσπάσεις από Έλληνα είναι το “είσαι δικός μας”.
Με την πλάτη γυρισμένη.
Υπάρχουν άνθρωποι και Έλληνες
Μέχρι και πριν 30 χρόνια οι Έλληνες μετρούσαν έξι ηπείρους.
Τις γνωστές πέντε που ξέρουμε όλοι και την …Ελλάδα.
Για μερικούς μάλιστα υπήρχαν και τεσσάρων ειδών ζωντανά πλάσματα.
Τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι και οι Έλληνες.
Την ΕΟΚ την περνούσαν κάποιοι για συνεργασία του διαόλου με τον Πάπα που σκοπό είχαν να καταδυναστεύσουν και να μυήσουν τους χριστιανούς ορθόδοξους σε ρωμαϊκές αιρέσεις.
Έτσι μάλιστα δεν υποδουλώθηκαν ούτε στους Τούρκους. Η “Ισταμπουλ” ονομάζεται ακόμη επισήμως Κωνσταντινούπολη και η κιτρινόμαυρη σημαία της βυζαντινής αυτοκρατορίας κυματίζει ακόμη σε εκκλησίες και μοναστήρια.
Ακριβώς και πάντα δίπλα της έχει την γαλανόλευκη ελληνική, του μόλις κατά το 1829 απελευθερωμένου ελληνικού κράτους.
Ωστόσο οι Έλληνες ως χριστιανοί δίνουν ονόματα αρχαιοελληνικά στα παιδιά τους χωρίς ενδοιασμούς. Έτσι έρχεται σε αντίθεση η μεγαλοπρέπεια της ελληνικής αρχαιότητας με την σημερινή τους εικόνα.
Η παρέα μετράει. Όμως είναι παρέα της μιας στιγμής
Οι περισσότεροι Έλληνες είναι πολύ της παρέας. Δεν τους αρέσει να τρώνε μόνοι τους ή δυο -δυο. Θέλουν μεγάλες παρέες και ο ένας φέρνει και τον άλλο μαζί του.
Οπότε βλέπεις συχνά μεγάλες παρέες στα τραπέζια τους. Η πίστα στον χορό μονοπωλείται και θεωρούν αγένεια να μπεις μαζί τους στο συρτάκι ή στο χασάπικο.
Και το μπουρμπουάρ στην ορχήστρα πάει για την ατομική του ευχαρίστηση σε δική του παραγγελία.
Τρώνε διαφορετικά, και τσακώνονται ψεύτικα για τον λογαριασμό. Οι Έλληνες παραγγέλνουν όλοι μαζί στο τραπέζι και όχι ο καθένας το πιάτο του. Το κρασί ρέει άφθονο στα ποτήρια και πάντα πρέπει να φροντίζουν να υπάρχει ανεφοδιασμός.
Δεν αδειάζει κάνεις το πιάτο του, γιατί αυτό θα σήμαινε πως το φαγητό έπεσε λίγο και ίσως δεν θα χόρτασαν όλοι.
Όταν έρχεται ο λογαριασμός όλοι προθυμοποιούνται δήθεν να πληρώσουν ενώ ξέρουν πολύ καλά ποιανού η σειρά είναι. Όσο για το μπουρμπουάρ, τους είναι πιο βολικό να αφήνουν τα ψιλά στο τραπέζι , αντί να στρογγυλοποιήσουν το ποσό λεκτικά στον σερβιτόρο.
Ο Θεός βοηθός: Καινούργιοι άγιοι για καινούρια προβλήματα
Το 97% των Ελλήνων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι εικόνες των αγίων τους κρέμονται όπου μπορεί κανείς να φανταστεί.
Έχουν ρόλο υπουργού και γενικού γραμματέα του Θεού και κρέμονται εκτός από τις εκκλησίες και στις ταβέρνες στα σπίτια, στα σούπερ μάρκετ δίπλα στο ταμείο.
Όποιος έχει προβλήματα απευθύνεται σε αυτούς και μάλιστα κατευθείαν στους ειδικούς. Στον Άγιο Νικόλαο (οι ναυτικοί) ή στην Άγια Παρασκευή (όσοι έχουν προβλήματα οράσεως). Όταν βέβαια εμφανιστεί καμιά καινούρια ασθένεια, τότε βαφτίζουμε κάποιον καινούριο Άγιο όπως το 1959 τον Αγ.Ραφαηλ για τους καρκινοπαθείς.
Μόνο που για τους πολιτικούς τους δεν βρέθηκε ακόμη κανένας.
Χωρίς χρόνο και χώρο
Οι Έλληνες ζουν μέσα σε ανοιχτό όριο του αιωνίου χρόνου. Ο χρόνος δεν έχει αρχή και δεν έχει τέλος…Το “τώρα” σπάνια το συναντάς και η λέξη “αύριο” είναι πολύ συχνή. Ομως τα λεωφορεία και τα τρένα πρέπει να κρατήσουν ένα ωράριο και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Όσο για τους δρόμους που έχουν ονομασίες, αυτές τις γνωρίζει μόνο ο ταχυδρόμος γιατί σχεδόν πότε δεν βλέπεις τις πινακίδες στην θέση τους.
Μια προφορική κοινωνία
Ο Έλληνας πολύ εύκολα θα ρωτήσει να μάθει τον δρόμο παρά θα χρησιμοποιήσει τον χάρτη. Δεν ξέρει ούτε να τον διαβάζει και έτσι γέλασε πολύς κόσμος όταν ένας νταλικέρης ερχόμενος από την Βενετία έκανε τον κύκλο της Ελβετίας για να φτάσει στην Νυρεμβέργη. Είχε σημειώσει στον χάρτη που αγόρασε για πρώτη φορά στην ζωή του την διαδρομή που του φάνταζε πιο ωραία.
Συνάδελφοι του εξήγησαν ότι θα ερχόταν πολύ πιο σύντομα μέσα από τη σήραγγα του Brenner. Πέταξε τον χάρτη του και από δω και στο εξής λέει θα ρωτάει.
Με τα τυπωμένα γράμματα φαίνεται δεν τα πηγαίνουν γενικώς καλά οι Έλληνες. Ετσι και τα ωράρια των μουσείων στις ηλεκτρονικές σελίδες του υπουργείου Πολιτισμού ποτέ δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Πνεύμα δημιουργικό: I have inspiration
Πολλοί Έλληνες είναι πνεύματα δημιουργικά και αυτό όχι μόνο στο να παραποιούν στατιστικά στοιχεία.
Έτσι και ο Κρητικός Γιώργος Πετράκης που έχει το δικό του μουσείο που μας ξεναγεί από την εποχή των πρώτων ανθρώπων έως την εφεύρεση του τροχού έως και την προσγείωση στην σελήνη.
Το ίδιο και ο Κώστας Κοτσανάς από το Κατάκολο που λειτουργεί έκθεση με τίτλο την τεχνολογία από το πρώτο ρομπότ έως και το ξυπνητήρι.
Όσο για την ζωγράφο στα νότια της Κρήτης που διατηρεί και πλυντήριο ρούχων, αυτή έχει την έκθεση της ανάμεσα στα πλυντήρια και συχνά μια ταμπελίτσα στην πόρτα που γράφει: ”I have inspiration. Come back tomorrow”
Οι Έλληνες στις διακοπές τους
Οι Έλληνες προτιμούν να κάνουν διακοπές με παρέες και στην πατρίδα τους. Το καλοκαίρι στην θάλασσα και τον χειμώνα στα βουνά.
Όπως επίσης και στα αρκετά χιονοδρομικά κέντρα που υπάρχουν.
Τα καταλύματα τους κάθε άλλο πάρα ταπεινά χαρακτηρίζονται και έχουν συνήθως τον τζάκι τους και το τζακούζι τους.
Οι παραγγελίες στο φαγητό γίνονται προφορικά και τα γκαρσόνια γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ έχουν να κάνουν με ντόπιους και όχι με τουρίστες.
Βλέπετε οι Ελληνίδες μαμάδες μπορούν να κρίνουν το καλό φαγητό.
Πολλά από αυτά τα καταλύματα φτιάχτηκαν με χορηγήσεις της Ε.Ε. και έχουν πάρει τέτοια μορφή ώστε αργότερα να μπορούν να τροποποιηθούν σε κατοικίες για τα παιδιά τους”.
Αυτό ήταν το άρθρο των Γερμανών. Σχολιάστε, και slapparete αν το επιθυμείτε.
Διαβάστε και δείτε την φωτογραφία απάντηση του Ελεύθερου Τύπου στο Focus

Lucio Battisti

Φυλακές με υπόκρουση Μαμέλι

Αφού ο Α. είδε και ξαναείδε ένα χαζοβιντεάκι των Army of Lovers που βρήκε στο διαδίκτυο συνέχισε να μου λέει:
 -Πλάκα έχουν...μου θυμίσανε αυτούς τους τύπους εκεί μέσα, που όταν θέλανε να σε πείσουνε πως λένε την αλήθεια σου επισημαίναν ότι μιλάνε "παντελονάτα" και "στα παντελόνια που φοράω". Μετά, όταν βγαίνανε "ταξιδιάρηδες" και ψεύτες  πάλι λέγανε "στα παντελόνια που φοράω".

-Χα χα!... και κάθε φορά που βγαίνανε ψεύτες  ορκιζόντουσαν σε διαφορετικά παντελόνια;

-Ακριβώς. Που το κατάλαβες; Τους έλεγα εγώ "στρινγκάτα μου τα λες, μου φαίνεται". Όχι ρε, στα παιδιά μου, σου λέω...

-"Με ταξιδεύεις, AEGEAN με πας", τους έλεγα! Ξέρεις πως το παίρνουν κατάκαρδα όταν τους λες πως λένε ψέματα; Αααα...πληγώνονται, χώμα γίνονται. Δεν τους νοιάζει να το καταλαβαίνεις ότι ψεύδονται αλλά τους πληγώνει να τους το λες. Κατεβάζουν τα μάτια, κοκκινίζουνε. Εμείς οι απ' έξω νοιαζόμαστε μην μας πάρουν χαμπάρι όταν λέμε ψέματα. Εκείνοι νοιάζονται μην τους το πεις...κι ας το ξέρεις!

-Νομίζω ότι και η νομική έννοια του σωφρονισμού δεν είναι το "να βάλεις μυαλό" αλλά το "να φέρεσαι όπως κάποιος που έχει βάλει μυαλό". Αρκεί να φέρεσαι έτσι. Δεν εξετάζεται αν όντως άλλαξες εσωτερικά.

-Βέεεβαια!...Αυτό μου το εξήγησε κάποιος γνώστης του Σωφρονισμού. Μπορείς να συνεχίσεις να είσαι σατανιστής, αρκεί να σε βλέπουν να έχεις εικόνες στο κελί σου ή να προσφερθείς να βάψεις το εκκλησάκι της φυλακής. Η συμπεριφορά μετράει, όχι το τι πιστεύεις.

-Τι βλακείες! Τι νόημα έχει αν γίνεται κάτι προσποιητά, χωρίς πραγματική μεταμέλεια;

-Έλα, μωρέ...Γιατί το λες αυτό; Και στην "κοινωνία" πιστεύεις ότι νοιάζεται κανείς για το τι σκέφτεσαι εσύ, αν εσύ κάνεις ό,τι αυτουνού του αρέσει; Κιχ δε θα ακουγόταν αν όλοι κάναμε αυτό που περιμένουν από μας οι άλλοι. Κι ας σκεφτόμασταν ό,τι θέλουμε από μέσα μας...Έτσι λοιπόν, που λες: Πες ψέματα, ας καταλάβουν ότι λες ψέματα, μόνο μην τυχόν και βρεθείς στη θέση εκείνου που τον καταχωρούν σαν "ταξιδιάρη, ποιητή, θέατρο Β. Ελλάδος κ.λπ.".

-Διότι μετά δε σε πιστεύουν ποτέ, ακόμα κι αν λες την αλήθεια. Λογικό το βρίσκω.

-Εσύ, ρε αγαθιάρη, το βλέπεις από τη μεριά σου και εν μέρει ισχύει αυτό. Αν π.χ. πας να σκηνοθετήσεις "κρέμασμα" και δεν το κάνεις ad hoc, κατά πως πρέπει, και σε πάρουν χαμπάρι ότι επρόκειτο γι' απλή πετσετιά - τρίψιμο δηλαδή με την πετσέτα ώστε να κοκκινίσει ο λαιμός σου - την έχασες την αξιοπιστία σου. Ναι, αλλά μαζι με την αξιοπιστία σου χάνεις και την παντελονοσύνη σου, δε σ' εμπιστεύετα μετά κανεις στα νταλαβέρια. Το λένε νταΛαβέρι χάριν ευφωνίας κι όχι νταΡαβέρι όπως είναι το σωστό. Σωστό είναι το "νταΡαβέρι" -dare e avere- όπως λένε οι Ιταλοί...
Α!...μόλις δούμε 2-3 φορές ακόμα αυτό το βιντεάκι με τους γκαίη, τώρα που είπα "Ιταλοί", βάλε μου να ακούσω τον Ύμνο του Μαμέλι.

-Ο.Κ. Θα στο βάλω.  Αν, ας πούμε δεν χάσεις την αξιοπιστία σου στο νταραβέρι, τι ...ευεργετήματα έχεις;

-Μπορείς να υπόσχεσαι στους πάντες τα πάντα και να τους παίρνεις τα πάντα. Άστα για πιό αργά αυτά. Πάντως, μιλάμε ότι σε κοροϊδεύει όλη η φυλακή...Και ξυραφιές να γεμίσεις όλο σου το στήθος και τα μπράτσα σου, πάλι υποτιμητικά θα σου λένε:"Τι έγινε, ρε; Πάλι σε γρατζουνήσανε οι γάτες;" . "Ποιές γάτες μωρέ..".θα λες εσύ, με τις γάζες τυλιγμένος, πιτσιλώντας τα πάντα με αίμα. Και τα κωλόπαιδα θα σου λένε: "Κάαατι γάτες από το Νέο Κόσμο". Εσύ θα ματώνεις και θα πονάς και θα σκέφτεσαι και τη... χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ.

-Ήτοι;

-Ήτοι ποιός θα σου ξαναδώσει πρέζα καλή; Ποιός θα σου δώσει ολόκληρο καπάκι που να μην είναι απλό ντεπόν;;;

-Τι χαπάκι;

-Καπάκι, ρε...όχι χαπάκι. Μονάδα μέτρησης περιεκτικότητας είναι το καπάκι του bic...γιά ό,τι βρίσκεται σε μορφή σκόνης και προς πούλημα. Για κάνε εχθρούς εκεί μέσα, να πληρώνεις 50000 δρχ για ένα "καπάκι" που έχει πάνω πάνω λίγο "πράμα" και πιό κάτω μόνο ντεπόν θα βρεις.

-Το πας στο ναρκωτικό, Α.; Έτσι δεν είναι; Ρώτησα σαν λιγούρης πεινασμένος για προχωρημένα θέματα.

-Φτάνει, σταμάτα αυτό το τραγούδι με τους γκαίη. Ωραία μουσική, πάντως. Τον Ύμνο του Μαμέλι τον βρήκες; Βαρέθηκα τους ΑΡΜΥ ΟΦ ΛΑΒΕΡΣ

-Ναι.

-Ε, ΆΝΤΕ ΒΑΛΤΟΝ!

Φυλακές - Η Χλωρίνη

Την επομένη τον συνάντησα και σαν από στοργή μου ήρθε αυθόρμητα να τον φιλήσω σταυρωτά. Αφού θυμηθήκαμε όλους τους γνωστούς, ζωντανούς και πεθαμένους, ήρθε η ώρα να παραγγείλουμε καφέ και να αρχίσουμε τη συζήτηση. Τη συζήτηση που εγώ τόσο περίμενα και που εκείνος δέχτηκε πρόθυμα να κάνουμε, θέτοντας ευγενικά έναν όρο: "Μη φάμε κι όλη την ώρα μας με την καβλάντα..."

-Πες τίποτ' άλλο βρε Α... Πως άντεξες εκεί; Τι σε κράτησε όρθιο 5 χρόνια εκεί μέσα;

-Να σου πω...δεν ξέρω αν μπορείς να πεις πως έμεινα όρθιος ούτε αν την έβγαλα καθαρή. Μην το περιορίζεις όμως σε μένα. Ξέρω αρκετούς που κατάφεραν να μείνουν ακέραιοι και να μη λυγίσουν. Γελάω, ξέρεις, μ' αυτούς που λένε πως το "κλαδί που λυγίζει στον αέρα καταφέρνει να μη σπάσει ενώ εκείνο που δε λυγίζει...κρακ!". Εκεί μέσα "λυγίζω" σημαίνει "σκύβω" κι όποιος σκύβει, ξέρεις. Χραπ!

-Κι όταν σκέφτεσαι πως υπάρχει κάπου ένα χαρτί που γράφει πως θα είσαι πάλι ελεύθερος το 2020, τότε πως δε λυγίζεις; Κάτι πρέπει να σε κρατάει. Κάποια ελπίδα, μιά αυταπάτη, μιά υπόσχεση;

-Όποιος μένει όρθιος εκεί, όντως τρέφεται από κάποια ελπίδα. Δεν έρχεται απ' έξω όμως αυτή η ελπίδα αλλά από μέσα τους. Δεν ξεπηδάει από τους τοίχους και τα κάγκελα. Όλα αυτά είναι στενάχωρα. Ξέρεις γιατί κρεμάνε στους τοίχους πόστερ με αχανείς παραλίες, ψηλά βουνά, ατέλειωτα λειβάδια; Γιά να μένει ζωντανή η οπτική ανάμνηση του "μακριά από δω" που πάει μαζί με το "έχω δρόμο να τρέξω" που πάλι σημαίνει πως δεν υπάρχει μόνο το "εδώ και τώρα". Τι; Μη μου πεις πως πιστεύεις στ' αλήθεια αυτές τις μαλακίες που λένε πως οι φυλακόβιοι διακοσμούν τα κελιά τους με γυμνές γυναίκες...

-Έτσι δε βλέπουμε στις ταινίες, στις γελοιογραφίες. Κάτι σαν τους στρατιώτες δεν είναι κι αυτοί;

-Όχι μωρέ. Τι στρατιώτες και βλακείες...Νομίζεις πως κάθονται και κλαίνε τη μοίρα τους σαν τους στρατιώτες ή σαν τους Έλληνες φοιτητές στο εξωτερικό που κλαψουρίζουν επειδή δεν έχουν τη μαμά τους να τους σιδερώσει τα σώβρακα; Οι πιό πολλοί απ' αυτούς θα πιάσουν τη χλωρίνη να καθαρίσουνε τους τοίχους του κελιού τους και θα κοιτάξουν να στριμώξουν κανένα βρωμιάρη που δεν πλένεται και βρωμάει.

-Καλά όλα αυτά αλλά σκέφτομαι πως στην ουσία κοιτάζουν ο καθένας την πάρτη του κι αυτό δεν είναι και τόσο ελπιδοφόρο. Θα μου άρεσε να τους σκέφτομαι ενωμένους γιατί έχουν να περάσουν ένα μέρος της ζωής τους μαζί. Θα μου άρεσε να ελπίζουν σε κάτι πέρα από τη χλωρίνη, να παίρνουν δύναμη όχι μόνο από τα πόστερ στους τοίχους αλλά κι από κάτι άλλο. Την κοινωνική αλλαγή ας πούμε. Ή και την πολιτεία, το ποιός κυβερνάει. Στο κάτω-κάτω η πολιτεία νοιάζεται γι' αυτούς. Ένα μέρος της τουλάχιστον...

-"Η κοινωνίααα, η πολιτείααα...". Ξέρουν πιό καλά από όλους πως κοινωνική συνείδηση δεν υπάρχει κι άρα δεν υπάρχει και κοινωνία. Ένα πλήθος υπάρχει που θα τους κοιτάζει χωρίς να ξέρει να ερμηνεύσει την κάθε τους πράξη ή πάλι θα ερμηνεύει λάθος την κάθε τους πράξη. Κάθε μέρα τους απομακρύνει και πιό πολύ από τους "έξω από τους τοίχους". Ξαναδιάβασε την τελευταία σελίδα του "Ο Ξένος". Προσεγγίζει πολύ πετυχημένα την ψυχολογία των βαρυποινιτών. Γι' αυτούς σου μιλάω. Εκείνους που εκεί μέσα τους αποκαλούν "συνειδητοποιημένους". Πρόκειται γιά αμπελοφιλόσοφους βέβαια αλλά σου δίνουν την εντύπωση πως έχουν δει "το φως".

-Δηλαδή δεν αντλούν καμμιά δύναμη από εμάς που θέλουμε πιό ανθρώπινες συνθήκες γιά εκείνους;

-Δε θα το έλεγα. Ξέρεις, καμμιά φορά έρχονταν πολιτικοί για να ακούσουν τα προβλήματα των κρατουμένων κι αυτοί ρωτούσαν ο ένας τον άλλον: "Ποιοί είναι αυτοί,ρε;". "Ξέρω γω, τίποτα μαλάκες της Ν.Δ. ή του Συνασπισμού θα' ναι", απαντούσαν οι άλλοι.

-Κι όλες αυτές οι πορείες που κάνουν οι αντιεξουσιαστές για χάρη τους, δεν τους "αγγίζουν" καθόλου;

-Μπα! Τότε λένε "Ξέρω γω; τίποτα μαλάκες αναρχοαυτόνομοι θα' ναι μαζεμένοι και κάνουν φασαρίες".

-Αυτό το τελευταίο με αποκαρδιώνει. Πίστευα πως από αυτό το νοιάξιμο θα άλλαζαν τρόπο σκέψης. Θα καθάριζε λίγο η ψυχή τους από τη μαυρίλα και τη μιζέρια του κόσμου τους...

-Με αυτά "θα καθάριζε η ψυχή τους"; Μπα! Υπάρχει καθαριστικό πιό δυνατό από τη χλωρίνη; Αυτή που καθαρίζει το κελί τους εννοώ...Μην το πάρεις μεταφορικά. Πάμε τώρα, γιατί θέλω να "πέσω" νωρίς; Θα τα ξαναπούμε...

Φυλακές - Απρόσμενη εξέλιξη

Λοιπόν, ο τελευταίος που θα φανταζόμουν πως παρακολουθεί αυτό το blog με τους ελάχιστους αναγνώστες ήταν ένας πολύ παλιός φίλος που είχα χρόνια και ζαμάνια να τον δω: ο κ. Α.! Μου το έθεσε υπ' όψιν ο ίδιος στο τηλεφώνημα που δέχτηκα λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

"Έλα, καλησπέρα..." είπε με τη χαρακτηριστική του προσωδία. "Καλησπέρα, βρε Α.!" είπα κι εγώ με τη δική μου. Ταυτόχρονα κλείνω και το καπάκι του laptop, λες και θα έβλεπε ο Α. τι έκανα... Πήγε στράφι έτσι ένα σχολιάκι πικρόχολο που ετοιμαζόμουν να στείλω σε κάποια ανάρτηση.
Τέλος πάντων, αφού είπαμε επί τροχάδην τα σπουδαιότερα νέα των τελευταίων ετών, ρώτησα πως και με θυμήθηκε τέτοια ώρα.

-Εσύ γράφεις αυτό το μπλοκ που λέγεται "κλάουνζ ιν...οφ δε μίρρορ", κάπως έτσι. Ε;

-Έλα βρε Α., τώρα...Με τι κάθομαι κι ασχολούμαι, θα μου πεις. Ε, εντάξει, τι σε πειράζει εσένα; Κοίτα, δεν το έχω πει σε κανέναν από τους γνωστούς μου και δε θέλω να το μάθουν. Καλά, εσύ πως το βρήκες;

-Έβαζα στην αναζήτηση διάφορα και βρέθηκα στο μπλοκ, το γκλοπ αυτό, το "κλαους ιν δε γουίντοουζ" και διάβασα την εξάρτηση που έβαλες, την τελευταία, για τις φυλακές- αθέατος κόσμος  κ.λπ.

-Φυλακές-παράλληλος κόσμος...Δε μου λες, Α., σταμάτησες πάλι τα φάρμακά σου ρε, για να γυρίσουμε πάλι στα γνωστά;

-Άσε τα φάρμακα και άκου: κάτι πήγες να πεις για τις φυλακές, σωστά τα είπες αλλά έτσι που τα έγραψες μου θυμίσανε κάτι από περιοδικό του Ονήσιμου, κάτι από ρεπορτάζ του Τσίμα ... Παπαριές, δηλαδή.

-Ε, εντάξει...γι' αυτό με πήρες; Γράψε σχόλιο κάτω από την ... εξάρτηση και πες πως δε σου άρεσαν αυτά που διάβασες. Γράψε ότι είναι καλύτερα να σχολιάζω την επικαιρότητα κ.λπ. Κοίτα μη γράψεις σκέτο "παπαριές". Βάλε και λίγη σάλτσα.

-Κάτσε, ρε μυγιάγγιχτε...Αμέσως αρπάζεσαι. Δεν αλλάζεις εσύ. Γι' άλλο σε πήρα. Πως να στο πω...Ξέρεις, χάθηκα μερικά χρόνια,ε; Ναι, όχι... κανείς γνωστός δεν το ξέρει, ε! όπως δεν ξέρει κανένας γνωστός πως εσύ έχεις αυτό το μπλονκ -ακριβώς το ίδιο- κανένας γνωστός δεν ξέρει πως τα 5 αυτά χρονάκια που χάθηκα ήμουνα μέσα, στηηη...φυλακή.

-Τι μου λες! Και...

-Μην αρχίσεις τώρα τα "τι έκανες;". Να σε βοηθήσω έλεγα.

-Σε τι, ρε Α.; Δε βλέπεις τα χάλια σου; Από το τρελάδικο, στη φυλακή...με παίρνεις πιωμένος και... "θα με βοηθήσεις";

-Γιατί όχι; Για τις φυλακές δε θέλησες να γράψεις; Εγώ θα σου πω ιστορίες...με πολιτικά, με σεξ, με τρέλα...και αγριάδα. Λέγε, θες;

-Θέλω...θέλω.

-Κουφαλίτσα! Το ήξερα...Νύσταξα τώρα. Άλλη φορά. Καληνύχτα.

-Ε πες κάτι!

-Καληνύχτα, είπαμε.

Η συνομιλία τέλειωσε. Έτσι ήταν μια ζωή ο Α. Εκεί που σου μίλαγε, λες κι έπεφτε ο διακόπτης...σου ανανέωνε το ραντεβού μετά από μέρες, εβδομάδες ή και χρόνια.