Ο Έρωτας στα Χρόνια τής Ένδειας

Καρέκλες κομματικές χωρίς αντοχή στα δύσκολα


- Οι ελπίδες μας τέλειωσαν, τετέλεσται. Ψου...ψου...

- Μα ποιός διάολος ψιθυρίζει, ποιος σπέρνει αυτές τις φήμες; Οι ελπίδες μας, λέγανε, ήταν δυνατές..."πεθαίνουν τελευταίες", βασιστείτε πάνω τους. Τι διάολο ...δεν είχαμε προσέξει πως βαρύναμε, παχύναμε και γίναμε μπουχέσες. Πήγαμε οι αναίσθητοι, με άτι την ελπίδα και ...πάει το άτι. Το καβαλήσαμε και ψόφησε. Οι πράξεις αυταπάρνησης όλο και λιγοστεύουν. Η προστασία που μας έμεινε είναι ο κ. Δένδιας.

- Έχουμε τα όνειρα... "Τα όνειρά μου είναι δικά μου". Τι ονειρεύεσαι συνήθως;

- Δεν κοιμάμαι!

- Χα χα! Την πάτησες, Ρεν!

- Χάνω τη βασίλισσά μου;;; Εγώ ο Ξεκόλλης;!

- Ξεκόλλη, Ρεν!

- Πόσους πόντους "πάει" η Βασίλισσα; Εφτά;

- Οχτώ, Στουρνάριιι!

- Θα τη θυσιάσω, το λοιπόν!

- Θυσία τής Βασίλισσας! Χμμμ...Βλέπω και μια άλλη πράξη αυταπάρνησης: Ο κ. Βενιζέλος προσφέρθηκε, αν πρόκειται να βοηθήσει έτσι (επικοινωνιακά και ψυχολογικά) τον πρωθυπουργό, να παραστεί κι αυτός στο δείπνο με την Καγκελάριο. Να λοιπόν που θα ρίξει το βάρος του στην κοινή προσπάθεια κι όχι στη κομματική καρέκλα.

- Χαρά η καρέκλα ...χι χι ...

- Πρόσεχε το παιγνίδι... Σαχ και Ματ.

- Τι κακομοιριά, ρε πούcτη!!!  (9/10/12)

Μαλώνοντας τη Μαργαρίτα

Όχι, Μαργαρίτα ...θυμάμαι καλά. Δεν είχες παίξει σωστά το ρόλο τής ζητιάνας, δεν παίζεται έτσι. Πρέπει στα μάτια σου να έχεις περισσότερο οργή και δίψα για εκδίκηση παρά αδυναμία και κακομοιριά, όταν διαλέξεις αυτό το ρόλο. Ούτε τα χέρια να έχεις το ένα μέσα στ' άλλο. Όταν τάχα με ζητιάνευες έπρεπε να με αρπάξεις από το μανίκι, να μού γρατζουνίσεις το χέρι ίσως. Ή πάλι να βρίσεις όλους αυτούς που είναι σαν εμένα ... όλοι ίδιοι!

Όχι, Μαργαρίτα. Τα κοπλιμέντα γίνονται στην αρχή. Στην αρχή λένε τα "πόσο όμορφος είσαι!" και τα "πόσο ζεστός μού φαίνεσαι!". Στην αρχή, τότε τουλάχιστον πιάνουν τόπο. Εσύ διάλεξες να αρχίσεις να τα λες όταν, σιγά σιγά, μέρα τη μέρα, είχες πια χάσει (και διαρκώς έχανες ακόμη) ένα μεγάλο μέρος από τον εαυτό σου. Υποθέτω, δηλαδή. Ε, ξέρω γω; Πάντως δεν μίλαγες ...δεν με έβλεπες...

Μαργαρίτα, άκουσέ με. Έπρεπε στα πιο όμορφα λόγια που σού έλεγα να δείχνεις πως δεν σ' ενδιαφέρει αυτό το σκάκι τού ερωτικού διαλόγου. "Κι εγώ σε αγαπώ", λέει... Τι σαχλή απάντηση στα ερωτόλογά μου!... Τι πιο ρομαντικό από το να μού πάρεις από τα χέρια το τσιγάρο κι ύστερα από δυο ρουφιξιές "σού κάνει κακό, φίλα εμένα τώρα!...". Τώρα, κουβέντα να γίνεται... έτσι κι αλλιώς το έκοψα το τσιγάρο... εντελώς.

Πόσα λάθη έκανες... Από καλοσύνη, σχεδόν πάντα... δε λέω. Είχες καλές προθέσεις πάντοτε αλλά βλέπεις πρέπει να μετράς το ότι τα πράγματα μπορεί να έρθουν κι αλλιώς από ό,τι τα υπολογίζεις. Πόσα έδωσες εδώ, πόσα έδωσες εκεί. Ξέμενες πάντα από δυνάμεις, σαν το σκυλί που αναπνέει με τη γλώσσα έξω από το στόμα. Φεύγουν όλα μετά ...το τόπι κυλάει στην κατηφόρα, η γάτα σκαρφαλώνει στο δέντρο. Ο άντρας σου κάνει μια κοιλιά... να, τόσο μεγάλη.

Μέσα σ' αυτά Μαργαρίτα, σε όλα αυτά τα λάθη, θέλω να πω πως το χειρότερο είναι που ήρθες να ζητιανέψεις από μένα αυτά που η ζωή δεν δίνει το ίδιο απλόχερα σε όλες τις ηλικίες. Έχω περάσει από όλες τις ηλικίες δυο-τρεις φορές και περισσότερο με διασκέδαζε να λέω "δεν πρέπει εκείνο, δεν πρέπει το άλλο, κάνε αυτό". Ίσως σού αρέσει κι εσένα, μα μη ... μη. Μην το κάνεις κι εσύ ... τα πράγματα αλλάζουν.

Ζητιάνους δεν έχει πλέον πραγματικούς. Μερικοί που απομείναν δεν είναι παρά μόνο μέτριοι ηθοποιοί.

Τόοοσο δυνατή!

Μα ποιος την καταλύει αυτή τη δημοκρατία;

Όχι, δεν είναι ερώτηση τού τύπου "και ποιος την ...καταλύει αυτήν, μωρέ;;;"

Κατ' αρχήν μάς είχαν πει πως είναι τόοοσο δυνατή ώστε να μην κινδυνεύει από κανέναν!
(Ήταν τότε που κάτι ...παιδαρέλια τα είχαν κάνει λαμπόγυαλο - λέξεις κλειδιά: αλέξης, κούγιας, ασπροκόπης παυλόπουλος).

Μετά, λίγο οι σφαλιάρες από δύση & ανατολή (πόσο πάει το φιλί?), λίγο η πείνα που έπεσε... Σιδηροπενία > Αναιμία > Ατονία > Ζαλάδες...

-Παιδιά, με το μαλακό ...η Δημοκρατία ζαλίζεται. Κάντε λίγο ησυχία γιατί δε νιώθει καλά!

-Να γίνουμε Αργεντινή, τότε, ωρέ...Ίσα ωρέ, κατεβάζω τους διακόπτες παντού. Σκοτάδι-νύχτα θα πέσει!

-Kale... tender is the night!

-Ρε Φωτό, άσε το ρεύμα ήσυχο. Μπορεί να χρειαστεί Εντατική η Δημοκρατία, αν φάει καμιά σφαλιάρα από τη Χρυσή...

-Ναζιστές δε μας φοβίζουν... Να βγουν στην παρανομία! Δεν δικαιούνται να ...

-Άσε ρε φίλε, άμα το σκεφτείς μπορούν κι αυτοί να επικαλεστούν το 114. Το 114 είναι και για δεξιά και για αριστερά. Τι το πέρασες; ζευγάρι παπούτσια με δυο όμοια αριστερά; Πώς είναι αυτά τα νούμερα...184, 154 ...

-Παιδιά ησυχία... η Δημοκρατία δεν είναι στα πολύ καλά της. Ησυχίααα!

-Οι καλύτεροι είμαστε!!!!!!!!!!!!!

Ολιγαρχία

Θα μπορούσε λοιπόν να είναι Ολιγαρχία, εκείνο το πολίτευμα στο οποίο κάνουν κουμάντο οι ολίγοι, οι λίγοι που λέμε (λέμε: αυτός είναι ανεπαρκής, είναι λίγος).

Οι "λίγοι", οι ανεπαρκείς δηλαδή θα έκαναν κουμάντο. Αυτοί που διαθέτουν μόλις λίγα προσόντα παραπάνω από τον άχρηστο, εκείνον που και να μην υπήρχε δεν θα το παρατηρούσε κανείς. 

Οι "λίγοι" άρχοντες -φυσικό είναι- δεν είναι σε θέση να διεκπεραιώσουν τις συλλογικές/θεσμικές  υποχρεώσεις τους κι έτσι αφήνουν ένα κενό σχεδόν σε όλα τα ζητήματα.

Δεν είναι δικαιολογία αν πούμε πως ο κόσμος, όταν νιώθει πως η μοίρα του είναι σε χέρια "λίγων", καταλαμβάνεται από άγχος και στενοχώρια. Αίσθημα ανημπόριας και καθήλωσης, πανικός σκορπίζεται μέσα σε αυτό το καθεστώς ολίγων (ανικάνων).

Εκείνοι που δεν μπορούν να αναπνεύσουν τον ζαλιστικό αέρα τής μεγαλομανίας (και δεν μπορούν να βρουν μια έτοιμη και συνήθως παραληρητική απάντηση από τις τόοοσες που διοχετεύουν τα παρακλάδια τού ίδιου τού συστήματος), φέρονται πρώτα δυσφορικά, αρνητικά και στο τέλος υποκύπτουν.

Τότε αρχίζει ο πραγματικός πόλεμος. Πόλεμος χωρίς συναίσθηση τού γιατί πολεμάω αλλά σαν επιλογή έσχατη. Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος με δυο άδεια χέρια; Ακόμα και για να αυτοκαταστραφεί χρειάζεται ένα σκοινί, τέχνη στον κόμπο, σαπούνι, σκαμνί κ.λπ.

Γάμος με ισχύ 999 χρόνια

E' un facile vangelooo...