Κουλός Κουκ

Ο Κουλός Κουκ ήταν εξωτερικά ένας αρτιμελής άνθρωπος. Το παρατσούκλι "Κουλός" το είχε οικειοποιηθεί εξαιτίας τής αδυναμίας του να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν σχεδόν όλοι οι άλλοι. Κοινωνική αναπηρία...

"Αυτό το εξωτερικεύω, το άλλο το καταπίνω...φωνάζω, κλαίω. Παθαίνω μια κρίση, χτυπάω το χέρι μου με ένα σφυρί. Μετά ίσως αγνοώ τον πόνο..."

Αυτό τον έκανε να νιώθει κοινωνικά ανάπηρος, ένα είδος χαρτογιακά που συσσωρεύει συναισθήματα αντί για χαρτιά εισερχόμενα-εξερχόμενα. Δεν ξεχώριζε καν τα συναισθήματα τών άλλων από τα δικά του. Απαξίωνε τα δικά του συναισθήματα εξίσου με αυτά των άλλων. Ούτε καταλάβαινε τι εννοούσε εκείνος που του μίλησε κάποτε για το "πώς εισπράττουμε εμείς τα συναισθήματα τών άλλων κι οι άλλοι τα δικά μας".

Τα φυτά είναι φυτά... Το λάχανο είναι λάχανο για όλους, το τριαντάφυλλο είναι τριαντάφυλλο για όλους. Μια λέξη ονοματίζει το κάθε συναίσθημα και τα συναισθήματα είναι ίδια για όλους.

Αυτοαπασχολούμενος

"Αυτοαπασχολούμενος", είπε ο ύποπτος..."Είμαι αυτοαπασχολούμενος"
Μόνο ο υπαστυνόμος Φ. σκέφτηκε τότε (μόνος ανάμεσα σε όλους): Δηλαδή... ένας ακόμα αρρωστημένα εγωπαθής και νάρκισσος!

Χαρτοπαίγνιο

"Μα πότε θα βρω το δρόμο προς αυτήν τη δεσποσύνη..", ρώτησα τον πλανόδιο παπατζή, "...αυτήν που θα μου δώσει το φως χωρίς να το ζητήσω, όπως το Πάσχα λέει..."

Απάντησε αυτός:
"Πρόσεξε καλά τα χαρτιά και θα φανεί κάτω από ποιο χαρτί κρύβεται το Σώμα, κάτω από ποιο η Ψυχή και κάτω από ποιο ο Χτύπος τής καρδιάς"

Δε φάνηκε ... Ή εγώ δεν κατάλαβα και έτσι έχασα χίλια τεμάχια, χίλιες λίρες, χίλιες μέρες δρόμο. Δρόμο έκανα προς τα πίσω και μακριά από αυτήν βρέθηκα. Κι έμεινα χίλια βράδια, περίπου τρία χρόνια, εκεί στην ίδια πόλη.

Πότε θα βρω το δρόμο προς αυτήν που...
Με διακόπτουν οι ειδήσεις από τον κόσμο.

Ο Κόσμος:
Τι είναι το Πάσχα;...Θα γυρίσουμε πίσω;...Ναίαιαι, ζήτημα χρόνου!

Μέσα μου η φωνή:
Πού είναι οι χίλιες μέρες;...Πότε και πού θα βρω το δρόμο;...Μπα, χάθηκα.

Una come te

Δεν πήγαινε άλλο...

Οι αλλαγές δεν είναι πάντα απαραίτητες, συνήθως όμως παρουσιάζονται σαν τέτοιες. Ούτε οι αλλαγές είναι ο δρόμος για τον παράδεισο. Πίσω από κάθε αλλαγή εφευρίσκονται (εκ τών υστέρων) διάφοροι λόγοι για την επικράτησή της. Μερικές φορές παρουσιάζεται η αλλαγή σαν αναπόφευκτο επακόλουθο συγκυριών ή διαπάλης συμφερόντων. Η πάλη τών τάξεων, η αλλαγή τών μέσων παραγωγής, η αλλαγή τού τρόπου μεταφοράς τών προϊόντων είναι δήθεν αυτά που φέρνουν μιαν αλλαγή. Για άλλους, αίτιο είναι η μόλυνση τού περιβάλλοντος, η τρύπα τού όζοντος, το λιώσιμο τών πάγων, μια συναστρία, η οργή τού λαού, το ξεσήκωμα τού κοσμάκη, η αποκτήνωση τού λούμπεν προλεταριάτου, η δυνατότητα έκφρασης τού λούμπεν προλεταριάτου, η οργή τού λούμπεν προλεταριάτου, η αυτοδιάθεση τού προτεκτοράτου ή μια μεγάλη ιδέα κάποιου με το λαμπερό ντοκτορά του.

Το θέμα είναι πως η αλλαγή είναι "πάντα" μια αδήριτη ανάγκη που αφορά όοολο τον κόσμο. Οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων π.χ. ήταν το κάτι που έλειπε από την πλήρη κατοχύρωση τών ίσων δικαιωμάτων. Δεν καταλαβαίνουν όλοι το γιατί. Κι εκεί, σ' αυτές τις αλλαγές...

Εκεί επιλέγονται, για τη διεκπεραίωση, παράξενοι άνθρωποι με μη-απόψεις, που υποστηρίζονται στον τομέα τής προπαγάνδας από άτομα με μη-φάτσες, μη-παρελθόν, με μοναδικό σκοπό αυτήν την αλλαγή. Εύφλεκτοι, καίγονται χωρίς να αφήσουν υπόλειμμα. Μια μέρα κανείς δεν θα μπορεί να βρει ποιοι δούλεψαν για την τάδε αλλαγή. Θα υπάρχει βέβαια η άποψη ότι εφόσον έγινε η αλλαγή, έπρεπε να γίνει. Ας ψάξουμε τα αίτια. Σίγουρα θα τα βρούμε.