Ψαλίδι

Ο άντρας που είχε τρόπον τινά "σταθεί άντρας" στη ζωή του, τώρα βλέπαμε να εξαφανίζεται
(μέσα στην ξύλινη κάσα του) στην λακκούβα που είχε ετοιμαστεί για να τον υποδεχτεί. Από
μια γωνία φαινόταν να μειδιά, και το κοστούμι με το οποίο τον είχαν ντύσει δικαιολογούσε
αυτό το μειδίαμα (σαν αυτοσαρκασμό αν το εκλάμβανε κανείς): μανίκια μακριά και φαρδιά,
μόνο τα δάχτυλα εξείχαν συμμετρικά, από δεξιά κι από αριστερά και αλληλοεπικαλύπτονταν.
Κάποιος πήδηξε μέσα στο λάκκο λάθρα...δεν τον πήρε είδηση κανείς. Είχαν όλοι πάρει το βλέμμα
τους από από την σκηνή εκτός από εμένα που ήθελα να "φωτογραφίσω" το συμβάν κρυφά, σαν
να μην με αφορούσε. Έτσι είδα και τον ανθρωπάκο να στριφογυρίζει μέσα στο λάκκο, με δυσκολία
να ορθοποδεί μήπως πατήσει τον νεκρό. Με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις έκρυψε στην τσέπη τού φαρδιού κουστουμιού ένα ψαλίδι. Όταν ρώτησα τι σήμαινε αυτή η κίνηση, μού την περιέγραψαν
σαν ένα μέρος τού τελετουργικού που πρέπει να τηρείται αλλά, φεύ, τώρα το παραλείπουν...
Κακώς...κακώς (είχαν ένα ένοχο ύφος!). Ε καλά, είπα...τέτοια τυπολατρεία! Μην κάνετε έτσι.
Μού εξήγησαν μετά πως το ψαλιδάκι αυτό είναι απαραίτητο στον αποθαμένο: κόβει με αυτό
την κλωστή που τον κρατά δεμένο με τα γήινα και τους ανθρώπους - πράγμα ανυπόφορο για
το πτώμα.

Οθόνη

Αν και τυραννισμένος από έναν πυρετό από τη μιά, κι έναν αφόρητο πόνο στους ώμους μου από την άλλη, πρόλαβα να εμβαθύνω ακόμα μια φορά
σε χρώματα, σε βλέμματα, σε μυρωδιές
όλα αυτά που μυστήριο είναι για μένα...(εύκολα ξεχνάω)

"Αυτό που έχω μέσα στην τσάντα μου είναι το μυστήριο."
Ναι...τι μυστήριο για μένα! Κι αυτό που έχω να πω είναι "το παρακάνεις!". Πες εσύ αυτό που έχεις να πεις...
Πες ό,τι είπα εγώ ή πες κάτι δικό σου. Ας λέμε όλοι μας πάντα τα ίδια...

Βλέφαρα ελαφρώς πρησμένα, ιδίως τα κάτω, κεφάλι γερμένο αριστερά, άρωμα με όνομα που τον τελευταίο χρόνο κανείς δεν το έχει φωνάξει
Ανοησίες τού τύπου "Χλωμή...αναιμική ή μόνον κουρασμένη;"
Το πρόσεξα προχτές στο σινεμά. Δεν καθόσουν μπροστά μου ή πίσω μου - ήσουν στην οθόνη
Όλα τα υπόλοιπα, στη σειρά:
Κυκλική κίνηση με την αντίστροφη μέτρηση
5  4  3  2  1  0
Μερικά μεγάλα κεφαλαία λατινικά γράμματα
Και πάνω στης οθόνης το λευκό πανί, εκείνο το λιοντάρι που βρυχάται γυρίζοντας το κεφάλι του.
Το χρώμα τής χαίτης του ήταν ίδιο το χρώμα τών μαλλιών σου.

Ti lascio una canzone

Μια παρέα είμεθα

Λες και διασκεδάζουμε τόοοσο πολύ με τη δημοκρατία μας, που κάθε τόσο μάς προκύπτει και κάποιος νόμος για την προστασία τού ιδιωτικού απορρήτου.
Όλο μέσα στη μουρτζουφλιά και την κατήφεια...

Πόσο σπουδαία είναι μια βροχή ακόμη;

Στεκόμασταν αντιμέτωποι ο ένας με τον άλλον κι είχαμε μια πίκρα
στο πρόσωπο και οι δυό. Φορές φορές κοιτούσαμε σε παράλληλες
διευθύνσεις, αντίθετες κατευθύνσεις.

Λιώναμε και οι δύο, ήταν φανερό σε όλους πως χάναμε κάτι από το ύψος μας, κάτι από το
πλάτος τών ώμων μας και κοιτώντας τα ακριβή ρολόγια μας, υπολογίζαμε τον χρόνο που θα περνούσε μέχρι να μη μείνει τίποτε από την υπόστασή μας, εξόν από τα χαμόγελα τα πεσμένα στο πάτωμα, (λίγο στραπατσαρισμένα, φτιαγμένα από το πλαστικό υλικό που χρησιμοποιούμε για να μη γλιστρούμε στα υγρά δάπεδα).

Όλες εκείνες τις ώρες σκεφτόμουν πότε θα μπορέσουμε να φύγουμε από
εκείνο το μέρος, εκείνον τον τρίτο όροφο που γινόταν όλο και πιο σκοτεινός
και αφιλόξενος. Ερημωνόταν σιγά σιγά καθώς οι πιό τολμηροί τής υπηρεσίας
που στεγαζόταν στο κτίριο, αψηφούσαν την βροχή και έφευγαν τρέχοντας
.
Άλλωστε πόσες φορές είχε βρέξει και άλλοι περίμεναν το τέλος τής νεροποντής,
άλλοι ...τολμούσαν την έξοδο με ή χωρίς ομπρέλλα, και άλλοι, σαν εμάς, πατούσαν
τα χαμόγελά τους...που τόσα πολλά μπορούσαν να σημαίνουν!...
Κι όμως έπρεπε εδώ και ώρα να έχουμε όλοι σχολάσει...