Βάσια, nike και Τσώσερ

Ο μονόλογος τού φίλου μου άρχισε από την πεποίθησή του ότι η έξοδός μας από το ευρώ δεν θα δυσαρεστούσε ούτε ευχαριστούσε τον μέσο Πακιστανό στη χώρα μας και κατέληξε στη ...Βάσια!

-Και ποια είναι αυτή; Καμιά παλιά ιστορία που θυμήθηκες; Και τι σχέση έχει με τη συζήτηση ενώ είχαμε φτάσει στο σημείο ότι το ευρώ μπορούμε να το βάλουμε σε μια ντουλάπα-μαυσωλείο αδιαφορίας;

-Έχει σχέση...θυμήθηκα τη Βάσια, κάποια που κάποτε με έχωσε σε μια ντουλάπα, γυμνό και αναστατωμένο, όταν ξαφνικά κατέφτασε απρόσμενα στο σπίτι της ο γιός της, 17 χρονών παληκάρι... Πριν καλά καλά σκεφτώ τι θα μπορούσα να κάνω ώστε να αποφύγω την (αμήχανη) συνάντηση με το παιδί αυτό, με μια σπρωξιά βρέθηκα σε μια ντουλάπα, μια παπουτσοθήκη για την ακρίβεια. Πολλά πέρασαν από το μυαλό μου, σαν σε φιλμ...όπως λόγου χάρη "τι στο διάολο θέλουν και δίνουν στους έφηβους κλειδιά τής εξώπορτας, κλειδιά τού διαμερίσματος;". Βέβαια, η Βάσια χωρισμένη ήταν, δεν μπορούσε να έχει μόνο εκείνη κλειδιά! Ναι, εγώ όμως πώς θα τα έβγαζα πέρα έτσι γυμνός, περιτριγυρισμένος από παπούτσια αθλητικά να όζουν ποικιλοτρόπως; Σε ζάλισα;

-Όχι, όχι...προχώρα, Chaucer μου εσύ!

-Ναι...έλεγα πως τα ρούχα μου δεν τα είχα μέσα στη ντουλάπα, αντιθέτως τα είχε στο χέρι του και έκλαιγε ο νεαρός, ρωτώντας τη μάνα του πού με είχε κρύψει κι αν κάνει κάτι όταν εκείνος λείπει από το σπίτι. Τελικά ο νεαρός ρωτούσε μέσα σ' όλον αυτόν τον κυκεώνα, αν η μαμά του τού κρύβει κάτι! Επιπροσθέτως, όλο και κάποια μικρή κατσαριδούλα μπαινόβγαινε μέσα από τα nike, τα adidas κ.λπ.

-Μπλιάχ...τι έκανες, Τσως;

-Ξέρεις εμείς οι άντρες πώς είμαστε ...Αγαπούσα κι εκτιμούσα τη Βάσια και σαν οπαδό ενεργό τού ΚΚΕ (πολύ "από πόρτα σε πόρτα") την εκτιμούσα: πολύ διαβασμένη, συγκροτημένη, με την σωστή έννοια "χειραφετημένη", κομουνίστρια πραγματική. Συνέχεια μού "έριχνε στα αυτιά" όταν πήγαινα να τής βρω ψεγάδια στην ιδεολογία της. Τελικά έπρεπε να "παίρνω το αίμα μου πίσω" στον στίβο τού σεξ. Με τάπωνε κι έτσι ήταν καθήκον μου να την ταπώσω μετά.
Όμως αυτή η ακαταστασία στην παπουτσοθήκη κι η αδυναμία της να διαχειριστεί μια σεξοτέτοια κρίση με τον τόσο κλαψιάρη έφηβο γιό της, τής στοίχισε πολύ στην εκτίμησή μου. Δεν ένιωθα πια την ανάγκη να την ταπώνω. Έτσι, λοιπόν, χωρίσαμε. Μπήκε στη ντουλάπα, δηλαδή... Όπως λένε όμως "Φταίμεεε κι οιοιοι δυόοο που ζούμε χώωωριααα".

Ο κασκαντέρ

"Η ζωή είναι μαζί μας σκληρή μα όχι από σκέτη κακία. Συνάμα μάς σκληραγωγεί, θέλει να μάς κάνει άντρες και γι' αυτό βάζει στο δρόμο μας εμπόδια. Άλλα από αυτά τα πηδάμε με την πρώτη, άλλα με κάποια δυσκολία και σε άλλα ...στοπ! κολλάμε. Είναι δηλαδή μια δοκιμασία όλα αυτά, η ζωή είναι αγώνας...εδώ φαίνεται ο μάγκας"

Με αυτά τα λόγια (μαζί με μερικές σάλτσες) ο άνθρωπος τής ιστορίας μας έπεισε κάποιο ψώνιο να ζήσει τη ζωή του αντί για εκείνον. Το "ψώνιο" είχε τόσο μεγάλη διάθεση -ίσως κι ανάγκη- να ξεπερνάει εμπόδια, να πηδάει πάνω από λακκούβες, να κολυμπάει στη μέση τής θάλασσας, να τον κυνηγά η αστυνομία, η εφορία, οι απατημένοι σύζυγοι, οι παπαράτσι, οι υποχρεώσεις...Χάρηκε ο καθημερινός ανθρωπάκος όταν ο τύπος δέχτηκε να γίνει ο -ας πούμε- κασκαντέρ του.

Εμφανισιακά ήταν ο κλασικός τύπος γιά σκληρές δουλειές, για ζωή με δράση και σασπένς, ριψοκίνδυνη. Μούσκουλα, παράστημα αθλητικό κι ένα στυλ αρρενωπό στους τρόπους του, είχε... Συν μια φωνή μπάσσα και πολλή διάθεση για δουλειά. Έμεινε με κάποιο σκεπτικισμό, βλέποντας αυτή την προθυμία του. Τι ήταν τούτος;...
"Βρε μπας και αρχίσει να πλήττει όταν θα δει πως ζώντας τη ζωή μου δεν επρόκειτο να ...το χαρεί;".

Μετά από χρόνια, η καθιστική ζωή, η ανώφελη καθημερινότητα, η έλλειψη προβλημάτων, η χλιδή και η μαλθακότητα τής ζωής τού ανθρώπου μας (που τώρα είχε αναλάβει ο κασκαντέρ να διεκπεραιώσει), τον είχαν μαραζώσει. Τον έπιασε, που λένε, μια μέρα και τού μίλησε:
"...Κοίτα, στην αρχή είχα σκεφτεί μήπως δεν τα βγάλω πέρα ... μήπως δεν καταφέρω να "παίξω" τη ζωή σου. Τώρα όμως πρέπει να σού πω ότι το αντίθετο με προβληματίζει: είναι όλα τόσο εύκολα και γαλήνια στη ζωή σου που εγώ δεν θα βρω ποτέ την αδρεναλίνη που χρειάζομαι. Γι' αυτό κι έγινα κασκαντέρ. Γι' αυτό ανέλαβα τη ζωή σου, αλλά...".

Δεν τέλειωσε τη φράση του μα, από μια κίνηση τών φρυδιών του, κατάλαβε ο εργοδότης πως η συνεργασία τους είχε μόλις τελειώσει. Είχε μείνει δίχως κασκαντέρ αφού αυτός ο αδρεναλινομανής είχε φύγει και προφανώς ήδη έψαχνε αλλού δουλειά. Δεν πέρασε πολύς καιρός, ίσως καμιά βδομάδα -δεν είχε προλάβει καν να βρει αντικαταστάτη- όταν τού κόσμου όλου τα προβλήματα πήγαν και τον βρήκαν. Λακκούβες να δουν τα μάτια σας, ξύλο και παπαράτσι, απατημένοι σύζυγοι ακόμα και θηρία από τσίρκο τον πήραν κάποτε κυνήγι.

Τράβηξε ο άνθρωπος πολλά στην υπόλοιπη ζωή του. Μα μες τις περιπέτειες και στις πλημμύρες τής αδρεναλίνης που καταβρέχαν το μυαλό του, εκτός από τον πόνο του, μέσα του δούλευε και μια κακία για τον τύπο που τον είχε παρατήσει, τον κασκαντέρ που ήθελε περιπέτειες μα δε βρήκε κι έφυγε: "Κορόιδο κασκαντέρ, ηλίθιος που στάθηκες...λίγο ακόμα να καθόσουνα μαζί μου και τώρα θα με ευγνωμονούσες!"

Έτσι μούρχεται (η Κλοτσά)

Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι, ένα χαμόγελο, ένα κλείσιμο τού ματιού προς κάποιον...Και το κουπλέ: να δώσω σ' όλα μια "κλοτσά".

Μυρηκάζεις

Τη ζωή σου όλη καθιστός περνάς
δίπλα σ' ένα ηφαίστειο
Εκεί κοιμάσαι και ξυπνάς

Αναρωτιέσαι
μυρηκάζοντας τις ίδιες σκέψεις:
Κουτσομπολιά ρουφιάνων
ειδημόνων προβλέψεις
Διστάζεις τούς οιωνούς
και τις Κασσάνδρες  να πιστέψεις:

"Επίκειται έκρηξις τού ηφαιστείου,
την πόλη εκκενώσετε
Τρεχάτε από χωρίου εις χωρίον"

Κι αν πάλι η ζωή σου θα 'ναι αυτή
πάλι πλάι στη λάβα θα βρεθείς
απολίθωμα σαν εκείνο τής Πομπηίας
που σωστό άγαλμα μοιρολατρίας
έμεινε εκεί κάτω από τις στάχτες

Αυτοί, λέει, και να το ήξεραν,
από την Πομπηία δεν θα 'φευγαν
Εκεί ήταν η ζωή τους

Τάληρο

Θυμάμαι δίναμε που και που σε κανένα ζητιάνο 1δρχ, ένα δίφραγκο...Μετά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε  πως τους κακομαθαίνουμε, πως είναι δουλειά τού κράτους να μεριμνήσει γι' αυτούς, πως διαιωνίζουμε το πρόβλημα...